இன்றைய (8 ஜூன் 2018) கதையரங்கத்தில் .......
காலம் கடந்து…
எப்போதும் போல ஒரு காலை.
சூடேறும் வெயிலும் அரக்கப்பரக்க நடமாடும் மக்களும் கோணா மாணா டிராஃபிக்கும் யூனிஃபார்ம் குழந்தைகளும் நட்ட நடு ரோடில் வண்டியை நிறுத்தி அட்ரஸ் கேட்கும் ஓலா டாக்ஸி ஆசாமியும்…..
ஜெனெரல் ஆஸ்பத்திரியின் காலைகள் வேறு மாதிரியானவை.
எப்போதும் போல என்று சரியாக நாலு வரிகளூக்கு முன் சொன்னதை வாபஸ் வாங்கிக்கொள்கிறேன்.
ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு விதம். ஆனால் எல்லா நாட்களிலும் நிறைந்து இருப்பது வலி, ரத்தம், அழுகை, கெஞ்சல், அதட்டல், மருந்து நெடி, சள சள வென பேச்சுக்குரல், அழுக்குப்படிந்த நோயாளிகள், துல்லிய வெள்ளையில் டாக்டர்களூம் நர்ஸும்…
“அவினாஷ்! நோட்டீஸ் த பாராமீட்டர்ஸ்! வெரி க்ளியர்!”
“எஸ் சீஃப்!”
”யாரு பொஸிட்ரான் எமிஷன் பண்ணச்சொன்னது?”
“ம்.ம்….நாந்தான் டாக்டர்!”
“குட் டெஸிஷன் அவினாஷ்! சி டி யிலயோ எம் ஆர் ஐயிலயோ இவ்வளவு க்ளியராத்தெரிஞ்சிருக்காது!”
“தாங்க் யூ புரொஃபசர்!”
”இவரோட கூட யாரு வந்திருக்கா?”
“ஒய்ஃபும் பிள்ளையும் புரொஃபஸர்!”
”ப்யூலா! என் ரூமுக்கு அழச்சிண்டு வா!”
வாங்கம்மா! வாங்க! சிட் டௌன்! எப்பலேர்ந்து வலிக்கறதுன்னாரு?”
“போன மாசம் ஒரு நா இவர் குரல் கம்மியிருந்தது! சத்தமே வராம காத்தா வந்துது டாக்டர்!”
டாக்டர்ட்ட காமிச்சீங்களா?”
“அப்ப இல்ல டாக்டர்!”
ஏன்?”
”இவர்தான் ”வேற வேலையில்ல! நேத்து பன்னீர் பொகயல ஜாஸ்தியாடுத்து! அதான்! ரெண்டு தரம் கார்கிள் பண்ணாச்சரியாய்டும்ன்னுட்டாரு!”
“சரியாகல, இல்லியா?
”உடனே கும்மோணத்துல துக்காம்பாளையத்தெருவுல் டாக்டர் மாதவராவ்ட்ட காமிச்சோம்!”
“டாக்டர் மாதவராவ்? ஸ்பெஷலிஸ்டா?”
“இல்ல இல்ல! அவர் ஆயுர்வேத டாக்டர்!”
”என்னது ஆயுர்வேதமா? சூரணம் குடுத்தாரா?”
“சரியாச்சொல்றீங்க டாக்டர்! உடம்பு சூடு கண்டுருக்கு, இது ஆலோசக பித்தம்னு ஒரு சூர்ணம் குடுத்தார். அப்புறம் கீரை சேர்த்துக்க சொன்னார். தயிர் வாண்டாம்னுட்டார்.!
“சரி ஒண்ணும் குணம் தெரியலியா?
“இல்ல! அதான் நேரா இங்க வந்துட்டோம்!”
“அம்மா! அவரோட பழக்க வழக்கமெல்லாம் எப்படி?”
“ஜாலியான பேர்வழிங்க! நல்லா வக்கணையா சாப்பிடுவாரு! தினோம் வெத்தல சீவல் பன்னிர் பொகயலன்னு அதக்கிண்டே இருப்பாரு! இவருக்குனு முசிறிலேர்ந்து வரவழைச்சு போட்டுப்பாரு டாக்டர்!”
“இன்னிக்கு என்ன சாப்ட்டாரு?”
“ஒரு வாரமாவே ஒண்ணும் சாப்பிட முடியல டாக்டர்! தொண்டையில வலின்னாரு. முழுங்க முடியாம கஷ்டப்பட்டார். நீராகாரம்தான் குடுக்க முடிஞ்சது டாக்டர்! இருமி இருமி எச்ச துப்பிட்டே இருந்தாரு! அதான் டெஸ்டெல்லாம் முடிச்சுட்டு குடுக்கலாம்னு பொரிச்ச குழம்பும் கொட்டு ரசமும் பண்ணி எடுத்துண்டு வந்திருக்கேன் டாக்டர்! இப்ப அவருக்கு கொடுக்கலாமா?”
“என்னது கொட்டு ரசமா? அப்படீன்னா இன்னம்மா?”
“ப்யூலா! கீப் கொயட்! த பாருங்கம்மா அவரால முன்ன மாதிரி ஈஸியா சாப்பிட முடியாது! அவருக்கு தொண்டையில கான்சர் வந்திருக்கு!”
“அய்யோ! கான்சரா?”
“ஆமாம்மா! நீங்க கொஞ்சம் வெளில இருங்க! நான் எங்க டாக்டருங்கட்ட பேசிட்டு ட்ரீட்மெண்ட் சொல்றேன்!”
“டாக்டர்! அவர எப்படியாவது காப்பத்துங்க டாக்டர்! அடுத்த மாசம் அவரோட தங்கை பேரனுக்கு கல்யாணம். பட்டப்பாவத்தான் சமையலுக்கு ஏற்பாடு பண்ணனும். பால் பதிர் பேணி பண்ணச்சொல்லணும்னு பிளான் பண்ணிண்டு இருக்காரு! அவருக்கு கான்சர்ன்னா……?”
“ஒண்ணூம் பண்ண முடியாதும்மா! புகையிலய பல வருஷமா பழக்கம் பண்ணினா இப்படித்தான்! எதுக்கும் பாக்கறோம்மா ! நாங்களும் மனுஷங்கதானே!”
“ப்யூலா! கால் அவினாஷ், நிர்மலா அண்ட் ராகவன்!”
”வாட் டிட் யூ சீ அவினாஷ்?”
“ ஏழு செண்டிமீட்டருக்கு மேல இருக்கு புரொஃபசர்! அட்ஜாயினிங் டிஷ்யூல்லல்லாம் பரவியிருக்கு!”
“நிர்மலா?”
“ஸ்டேஜ் மூணு நிச்சயமா!”
“சான்ஸஸ் ராகவன்?”
“லெஸ் தேன் 10 பர்செண்ட் புரொஃபசர்!”
“ஓகே! ஐ அக்ரீ! ட்ரீட்மெண்ட்? நீ சொல்லு நிர்மலா?”
”சர்ஜரி உபயோகப்படாது புரொஃபசர்! இம்ப்ளாண்ட் ரேடியேஷன்! ஹாஸ்பிட்டல்ல அட்மிட் பண்ணி ரேடியேஷன் குடுத்துட்டு அப்புறமா கிமோவும் ஒண்ணு இல்ல ரெண்டு கோர்ஸ் புரொஃபசர்!”
“ ப்ராகியோவா இல்ல ரேடியோ-ஐஸொடாப்பா?”
“ ப்ராகியோ வில் பி டூ மச் புரொஃபசர்! ரேடியோ-ஐஸோடாப்தான்!”
” எவ்வளவு டோஸேஜ் குடுக்கப்போறே நிர்மலா?”
“ 45 – 60 Gy புரொஃபசர்!”
“அவினாஷ்? ரகவன்?”
“அக்ரீ டாக்டர்!”
”இன்னொரு விஷயம் புரொஃபசர்!”
“சொல்லு நிர்மலா!”
“ ரெண்டு மூணு நாள்ள மால் ந்யூட்ரிஷன் ஆய்டுமே ! அதனால சாப்பாட்டுக்கு நாஸோகாஸ்ட்ரல் பண்ணிடலாமா?”
“ நோ நோ நிர்மலா!”
“ஏன் ராகவன்?”
“ ரேடியேஷன் தரப்போறோம்! அதுவும் தொண்டையில! அதனால நாஸோகாஸ்ட்ரல் ஆபத்து! அப்டமினல் தான்!”
“அப்டமினலா? பாவம் ஆள் வண்ணமாச்சாப்பிடுவாராம்! அத்தனையும் போச்சு! ஓகே ஐ வில் கெட் ரெடி வித் அப்டமினல் இன்ஸிஷன்!”
“வெயிட் ராகவன்!”
“யெஸ் புரொஃபசர்!”
“இவருக்கு இன்ஸிசிவ் ஃபீடிங் வேண்டாம். முடிஞ்ச அளவு வாய் மூலமாவே குடுக்கட்டும்!”
“பட் புரொஃபசர்..?”
“இரு அவினாஷ்! எனக்குத்தெரிஞ்சு ஆசாமிக்கு லைஃப் இன்னும் ரெண்டு மாசம்தான்! நீ இன்ஸிசிவ் ஃபீடிங் போட்டா அவருக்கு ஒண்ணுமே இல்லைன்னு ஆயிடும். முழுங்க கஷ்டப்பட்டாலும் பிடிச்சத ருசிச்சு சாப்பிடட்டும். அப்டமினல் ஃபீடிங் கொடுமைய்யா! வெறுமனே ந்யூட்ரிஷன் மட்டுமேன்னா இருக்கற கொஞ்ச நஞ்ச வில் பவரையும் ஆசாமி விட்டுருவான்.!”
“ ஓகே புரொஃபசர்!
“ப்யூலா! சரவணனை வரச்சொல்லு!”
”கூப்டீங்களா டாக்டர்?”
“ஆமாம்! இந்தா சரவணா நூறு ரூபாய். நீ என்ன பண்றே, நேரா பாரிசுக்குப்போய் அகர்வால் பவன்னு நம்ம குறளகத்துக்கு எதிரே இருக்கற தெருவுல இருக்குமே?”
“தெரியும் டாக்டர்!”
“அங்க போய் பால் பதிர் பேணின்னு ஒண்ணு குடுப்பான். உடனே வாங்கிண்டு வா!”
“சரிங்க டாக்டர்!”
“ப்யூலா! பதிர்பேணி வந்தவுடனே அந்தம்மாட்ட குடுத்து அவருக்கு தரச்சொல்லு!”
ஓகே டாக்டர்!.
“அவினாஷ்! நிர்மலா! அவர் பதிர்பேணி சாப்பிடட்டும்! அதுக்கப்புறம் ஸ்டார்ட் யுவர் ட்ரீட்மெண்ட் !”
டாக்டர் வைகுண்டம் ஆயாசத்தோடு சுழல் நாற்காலியில் உட்கார்ந்து, ஒரு சுற்று சுற்றி எதிர் ஜன்னல் வழியே தெரிந்த, காலம் கடந்து கம்பீரமாக நிற்கும் அந்த சிவப்பு பிரிட்டிஷ் காலக்கட்டிடத்தைக் கண் கொட்டாமல் பார்த்தார்.
No comments:
Post a Comment