டாக்டர் வைகுண்டம் & விஸ்மயா

யார் யார் வாய்க்கேட்பினும்……

தாம்பரம் ஏர் ஃபோர்ஸ் ஸ்டேஷன் பைலட்டுகளுக்கு டிரெய்னிங் அளித்து அவர்களை ரெடி பண்ணும் ஸ்தலம் என்பதுதான் பொதுவாக அறியப்பட்ட சமாச்சாரம். ஆனால் அந்த ஸ்டேஷனில் முழுமையாக ரெடி செய்யப்பட்ட ஒரு அறை மட்டும் யாருக்கும் அனுமதி இல்லாத பிரதேசம். அங்கே வரும் ஆஃபீசர்கள் ஜீன்ஸ் கூலர்ஸ் சகிதம்தான் வருவார்கள். அவர்கள் இந்திய உளவுத்துறை ஆசாமிகளும் ஏர் ஃபொர்ர்ஸ் இண்டெலிஜென்ஸ் எனப்படும் விசேஷ உலவு ஆசாமிகள்.

அன்று காலையிலேயே அந்த அறை பரபரப்பாக இயங்கியது. வழக்கமாக டீ கொண்டு போகும் சந்திரன் நிறுத்தப்பட்டான்.

“இந்தப்பக்கமே வரக்கூடாது!”

அன்று காலை டெல்லியிலிருது அமைதியாக வந்திறங்கிய ஏர் ஹெட்குவார்ட்டர்ஸ் ஸ்க்வாட்ரனின் எம்ப்ராயர் லெகஸி ஜெட் விமானத்தில் நால்வர் வந்திருந்தனர். ஏர் கமாடோர் ராத்தோர், விங் கமாண்டர் அபிமன்யு, ஃப்ளைட் லெஃப்டினெண்ட் விஸ்மயா மற்றும் எம்ப்ராயரை செலுத்திய பைலட் ஆஃபீசர்.

டேபிளின் முன் விரித்த படத்தின் முன் இவர்கள் மூவர் மற்றும் தாம்பரத்தின் சீஃப் சுக்பிர் ஆவானா குனிந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

“ஆர் யூ ஷ்யூர் ராத்தோர்? ரா இந்த மாதிரி அப்பப்போ பொரளி கிளப்புவாங்களே?”

”இல்லை ஆவானா! தெ வேர் வெரி ஷ்யூர் திஸ் டைம்!”

“ருஹுணு குமனா ஒரு டென்ஸ் வனப்பகுதியாச்சே?”

“ரிமெம்பர், அது ஹம்பன்தோட்டா ஹார்பருக்கு அருகில்!”

“ருஹுனு குமனா ஒரு பாதுகாக்கப்பட்ட சைட். நேஷனல் பார்க் வேற. அங்கியேவா? ஹவ் டேரிங்!”

ஆமாம். அந்த ஆபத்தான மலைச்சரிவுலதான் சைனா ந்யூக்ளியர் ரியாக்டர் செட் அப் பண்றாங்களாம்!”

“என்னது ந்யூக்ளியர் ரியாக்டரா? அங்க முடியுமா?”

“ஸ்மால் மாட்யுலர் ரியாக்டர் தான்! ஆனாலும் நமக்கு ஆபத்துதான்!”

அபிமன்யு குறுக்கிட்டான்.

“ரெகான் பண்ணிடலாமா?”

“இம்பாஸிபிள்!”

மறுத்தார் ஆவானா.

”அங்கே காத்து மைக்ரொ பர்ஸ்ட்ஸா வீசும். டென்ஸ் ஏரோசோல் கிளவுட் ப்ளேன் ரேடார் வேவ்ஸை முழுமையாக முடக்கிடும்! யு வில் ஹேவ் நோ கைடன்ஸ்!”

”அது மட்டுமில்ல ராத்தோர். அங்க பறக்கணும்னா முன்னூறு அடிக்குள்ள காண்ட்டூர் ஃப்ளையிங்ல பறக்கணூம். ஆனா அந்த ருஹுனு ஹில்ஸோட பள்ளத்தாக்குல 300 அடி கூட உயரம் கிடைக்காது..ஓ நோ! ஸ்யூஸைடல்!”

”அண்ட் சுக்கோய் 1200 மைல்ஸ் வேகத்துல…. டைரக்ட் ரெஸிப்பி ஃபார் கிராஷ்!”

விங் கமாண்டர் அபிமன்யு இடைமறித்தான்.

”ஐ வில் ஃப்ளை ரிகான்!”

ஏர் கமாடோர் ராத்தோர் கிட்த்தட்ட சப்தம் போட்டார்.

“அபி! விளையாடாதே! உன்னை இழக்க முடியாது. நாம கிரவுண்ட் ரிகான் பண்ணிக்கலாம். ஐ வில் டாக் டு தி மினிஸ்டர்!”

“நோ கமாடோர். ஐ கேன் டு இட்!. விஸ்மயா! ஆர் யூ ரெடி?”

“எனி டைம் வித் யூ, பார்ட்னர்!”

விஸ்மயா சிரிப்போடு சொல்ல, இருவரையும் வியப்புடன் பார்த்தார் ஆவானா.

“வாட் கைண்ட் ஆஃப் க்ரீச்சர்ஸ் யூ டூ!”

“சுக்கோய் இருக்கா?”

டிரெயினிங்குக்காக ஒண்ணு வந்திருக்கு. எஸ் யூ 30 2MKI போதுமா? அத தயார் பண்ணிடலாம்! ஓகே லெட் மி கெட் மை டீம்! ரெடியாகறோம்!”

அடுத்து நாள் அதிகாலை சுக்கோய் விமானம் அபிமன்யூவின் கமாண்டிலும் விஸ்மயா விங்-வுமனாகவும் பறந்தது. கடல் மட்டத்திலிருந்து வெறும் 250 அடி உயரத்தில், சுக்கோய் காக்பிட்டில் விங் கமாண்டர் அபிமன்யூவின் மூச்சு ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க்கிற்குள் சீராக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அந்தச் செங்குத்தான பள்ளத்தாக்கிற்குள் ரேடார் சிக்னல்கள் கட் ஆகியிருந்த நிலையில், ஹை ரிஸல்யூஷன் தெர்மல் இமேஜிங் கேமரா மூலம் அணு உலையின் 'நியூக்ளியர் சிக்னேச்சரை' வெற்றிகரமாக டிஜிட்டல் ஃபைலாகப் பதிவு செய்தார் அபிமன்யூ.

மிஷன் முடிந்தது!

ஆனால், மலை இடுக்கிலிருந்து வெளியேறி 32,000 அடி உயரத்திற்குச் செங்குத்தாக ஏறும் போது, அல்டிமீட்டர் முள் கிறுகிறுவெனச் சுழன்றது. காக்பிட் டிஸ்ப்ளேயில் ஹைட்ராலிக் ஃபெய்லியூர் மெயின் பஸ்' என்ற சிவப்பு எச்சரிக்கை மின்னியது.

"விஸ்மயா... சிஸ்டம் கெட்டிங் லாக்ட்," அபிமன்யூவின் குரலில் லேசான நடுக்கம்.

அவருக்குச் சற்றுப் பின்னால், சர்வதேச எல்லைக்கு வெளியே தன் விமானத்தில் காவலுக்குப் பறந்து கொண்டிருந்த ஃப்ளைட் லெஃப்டினெண்ட் விஸ்மயா உடனே ரேடியோவில் அலறினாள், "ஈகிள்-1! பேக்-அப் ஃப்ளைட் கன்ட்ரோலுக்கு மாறுங்க! யூ ஆர் லூசிங் ஆல்டிடியூட் ஃபாஸ்ட்!"

அபிமன்யூ 'ஜாய்ஸ்டிக்'-கை பின்னோக்கி இழுக்க முயன்றார். ஆனால், அவரது வலது கை விரல்கள் தன்னிச்சையாக விறைத்துப்போயின. கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிய மறுத்தன. 5... 4... 3... ஜி-ஃபோர்ஸ் அவரது உடலை இருக்கையோடு அழுத்த, விமானம் தலைகீழாக சுழன்றது.

"எஜெக்ட், அபி! எஜெக்ட் பண்ணுங்க!" விஸ்மயா கத்தினாள்.

கடைசி வினாடியில், அபிமன்யூவின் இடது கை எஜெக்ஷன் ஹேண்டிலைப் பிடித்து இழுத்தது. 'கேனோபி' வெடித்துச் சிதற, ராக்கெட் சீட் அவரை வான்வெளியில் தூக்கி எறிந்தது. இந்தியப் பெருங்கடலின் எல்லைக்கு அருகில் அவர் பாராசூட்டில் இறங்கினாலும், காற்றின் கோர வேகத்தில் அவரது உடல் ஃப்யூஸ்லேஜ் பகுதியில் பலமாக மோதியது.

சென்னை ஜெனரல் ஹாஸ்பிட்டலின் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவு.

டாக்டர் வைகுண்டம் தனது தடிமனான பிரேம் போட்ட கண்ணாடியைக் கழற்றி, மேஜை மீது வைத்தார். அவரது கண்கள் ஸ்கேனிங் ஃபிலிம்களை ஊடுருவிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

"செரிப்ரல் லேசரேஷன், மல்டிபிள் ரிப் ஃபிராக்சர்ஸ், அப்புறம் லேசான நியூமோதொராக்ஸ்" என்றார்.

அருகில் அவினாஷ், "புரொஃபசர், சர்ஜரி முடிஞ்சு சர்குலேட்டரி சிஸ்டம் ஸ்டேபிள் ஆயிடுச்சு. ஆனா..."

"ஆனா, அவரோட பிளட் டாக்சிகாலஜி ரிப்போர்ட்ல
'பிராமிபெக்சோல்' 0.5 மில்லிகிராம் இருக்கு, அதானே?"

பெரியவரின் குரலில் ஊசி முனை கூர்மை.

அவினாஷ் தடுமாற்றத்தோடு பேசினான்.

"அது... அது பார்கின்சனுக்கான இனிஷியல் ஸ்டேஜ் டிரக் புரொஃபசர்! அப்படீன்னா….!"

"எக்ஸாக்ட்லி!" வைகுண்டம் எழுந்து நின்றார்.

"ஒரு பைட்டர் பைலட், தன் கைகள் நடுங்குறதை மறைக்க, இந்திய விமானப்படைக்குத் தெரியாம இந்த மாத்திரையைத் திருட்டுத்தனமா சாப்பிட்டிருக்கான்! இதனாலதான் காக்பிட்ல அவனுக்கு மோட்டார் ஃப்ரீஸ் ஆகி ஆக்ஸிடெண்ட். இது நேர்மையில்லாத செயல். கிரிமினல் நெக்லிஜென்ஸ்!"

அப்போது, அறையின் கதவு பலமாகத் திறக்கப்பட்டது. ஏர் கமாடோர் ரத்தோர், முழு ஆர்மி யூனிஃபார்மில் உள்ளே வந்தார்.

"டாக்டர் வைகுண்டம்! விங் கமாண்டர் அபிமன்யூவோட மெடிக்கல் க்ளியரன்ஸ் சர்ட்டிஃபிக்கேட்ல நீங்க கையெழுத்துப் போடணும். இது ஒரு சாதாரண மெக்கானிக்கல் ஃபெய்ல்யூர்ன்னால நடந்த ஆக்ஸிடெண்ட்டுனு மெடிக்கல் போர்ட்டலுக்கு ரிப்போர்ட் அனுப்பிடுங்க. ஐ வில் டேக் கேர் ஆஃப் தி ரெஸ்ட்!"

பெரியவரின் சிரிப்பில் உறைபனி குளிர்ச்சி.

"கமாடோர், உங்க அதிகாரம் உங்க ஏர்பேஸ்ோட முடியுது. இது என் ஹாஸ்பிட்டல். என் பேனா உண்மைக்கு மட்டுமே கட்டுப்படும். அபிமன்யூ தன்னோட நோயை மறைச்சுப் பறந்திருக்காரு. நான் உண்மையான ரிப்போர்ட்டை கோர்ட்-மார்ஷியல் போர்டுக்கு அனுப்புவேன்."

"டாக்டர்! அவரோட 15 வருஷ சேவையை யோசிச்சுப் பாருங்க! அவர் மேல் நடவடிக்கை எடுத்தா, அவரோட மானம், ரேங்க் எல்லாம் போயிடும்!"

ரத்தோர் கர்ஜித்தார்.

"என் ஸ்டெதாஸ்கோப் யூனிஃபார்மைப் பார்த்து இரக்கப்படாது, கமாடோர். தப்பு தப்புதான்!"

"தப்பு இல்லை சார், அது தியாகம்!"

அறை வாசலில் ஃப்ளைட் லெஃப்டினெண்ட் விஸ்மயா நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளது முகத்தில் லேசான காயங்கள், ஆனால் கண்களில் தீப்பொறி.

பெரியவர் நிதானமாகத் திரும்பி, "அண்ட் ஹூ ஆர் யூ?"
"ஃப்ளைட் லெஃப்டினெண்ட் விஸ்மயா, சார்.
அபிமன்யூவோட விங்-மேன்,"

அவள் உள்ளே வந்து வைகுண்டத்தின் டேபிள் முன் கம்பீரமாக நின்றாள்.

"டாக்டர் சர், நீங்க பிராமிபெக்சோல் மாத்திரையைப் பார்த்தீங்க. ஆனா, அந்த மாத்திரைக்குப் பின்னாடி இருக்குற 'ஃப்ளைட் டெலிமெட்ரி டேட்டா'வை பார்க்கல!"

வைகுண்டம் புருவத்தை உயர்த்தினார்.

"மேக் மி அண்டர்ஸ்டாண்ட், யங் லேடி?"

"ஷ்யூர் சர்!"

விஸ்மயா ஒரு ஐ பேடை மேஜை மீது வைத்தாள்.

"அபிமன்யூ சாருக்கு எஸ்ஸென்ஷியல் ட்ரெமூர் இருந்தது உண்மைதான். ஆனா, அவர் அந்த மாத்திரையைத் தானா சாப்பிடல. ஸ்ரீலங்காவோட ருஹுணு குமனா கான்யன்ல சைனா கட்டிக்கிட்டு இருக்குற ரகசிய ந்யூக்ளியர் ரியாக்டரை மேப் பண்ணுற ரெகான்னஸைன்ஸ்-க்காகப் பறக்க துணிஞ்ச ஒரே ஆள் அவர்தான். அந்த டெர்ரைன்' எவ்வளவு கொடூரமானதுனு உங்களுக்குத் தெரியுமா டாக்?"

"என்னது, சீக்ரெட் ந்யுளியர் ரியாக்டரா?"

வைகுண்டம் திடுக்கிட்டார்.

"ஆமா சார்! 250 அடி உயரத்துல, ரேடார் பிளைண்ட் ஸ்பாட்ல, பாறைகளுக்கு நடுவுல சுக்கோயைக் கொண்டுபோய் அந்த டேட்டாவை எடுத்துட்டாரு. சர், இது ஹ்யூமன்லி இம்பாஸிபிள் அட்வென்ச்சர், யூ நோ?”

’பட் லேடி, ஹிஸ் கண்டிஷன்… ஹிஸ் ட்ரக் இண்டேக்…அன் எதிகல் இல்லியா? உங்க ஏர்ஃபொர்ர்ஸுல ரூல்ஸ் கிடையாதா? நீங்க அதையெல்லாம் மதிக்க பண்ண மாட்டீங்களா?”

”ஈஸி டாக்டர், ஈஸி! நீங்க டாக்சிகாலஜி ரிப்போர்ட்ல பார்த்த அந்த கெமிக்கல் ஸ்பைக்... அது ஃப்ளைட்டுக்கு முன்னாடி எடுத்துண்ட டாப்லெட்டுனால இல்ல! எஜக்ட் ஆகி, இண்டியன் ஓஷன்ல விழுந்த அவரை ஸெர்ச் அண்ட் ரெஸ்க்யூ டீம் மீட்டப்போ, அவருக்குக் கொடுத்த அவசரக் கால கோம்பாட் ஸ்டிம்யுலண்ட் இஞக்‌ஷனால உண்டான கெமிக்கல் ரியாக்‌ஷன்! ப்ளீஸ் லுக் அட் திஸ் ஃபீல்ட் மெடிக்கல் ரிப்போர்ட்!"

பெரியவர் ஒரு கணம் ஸ்டன் ஆகி நின்ற இடத்தில் உறைந்துபோனார். வேகமாக அந்த ஐபேட் தரவுகளைத் தன் கையால் ஸ்க்ரோல் செய்தார்.

அவரது மூளை கணக்குப் போட்டது.

Mass Spectrometry... Plasma Half-life... Interaction with Adrenaline...

"மை காட்..." பெரியவர் மெல்ல முணுமுணுத்தார்.

"மருந்தோட சைட் எஃபக்ட் இல்லை... அது அவசர சிகிச்சையின் இம்பாக்ட்!"

"எஸ் டாக்டர் சர்!"

விஸ்மயா தொடர்ந்தாள்.

"அபிமன்யூவுக்கு சிறிய நடுக்கம் இருந்தது உண்மைதான். ஆனா, இந்த விபத்துக்குக் காரணம் அது இல்லை ! நம்ம நாட்டோட பாதுகாப்புக்காகத் உயிரைப் பணயம் வச்சு அந்த மிஷனை முடிச்சவர் அவர். இப்போ நீங்க கொடுக்குற ஒரு தவறான ரிப்போர்ட், ஒரு ஹீரோவை தேசத்துரோகியா மாத்திடும்! ப்ளீஸ் டாக்டர்!"

அறையில் சில வினாடிகள் மயான அமைதி நிலவியது. ஏர் கமாடோர் ரத்தோர் பெரியவரின்ன் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

வைகுண்டம் மெதுவாகத் தன் பேனாவை எடுத்தார்.

"கமாடோர் ரத்தோர், லெட் மி மேக் இட் க்ளியர். அபிமன்யூ இனி எந்தப் போர் விமானத்தையும் இயக்க முடியாது. பர்மனெண்ட் கிரவுண்டிங் ஃபார் ஆக்டிவ் ஃப்ளையிங். அதை என் ரிப்போர்ட்ல தெளிவா எழுதிடுவேன்."

ரத்தோர் ஏதோ பேச வர, பெரியவர் கையை உயர்த்தினார்.

"ஆனா, இந்த விபத்துக்குக் காரணம் அவரோட அலட்சியம் இல்லை. எமர்ஜென்ஸி மெடிக்கல் ரியாக்‌ஷன். அதனால் அவர் மீது கோர்ட் மார்ஷல் வேண்டாம். அவர் இனி ஃப்ளைட் இன்ஸ்ட்ரக்டரா இளம் பைலட்களுக்குப் டிரெய்னிங் குடுக்கட்டும்."

ரத்தோர் பெருமூச்சுடன், "தேங்க் யூ, டாக்டர்," என்றார்.

வைகுண்டம் விஸ்மயாவைப் பார்த்தார். அவளது முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை அரும்பியது.

"ஃப்ளைட் லெஃப்டினெண்ட் விஸ்மயா... நீ ஒரு நல்ல டாக்டரா இருந்திருக்கலாம்!"

விஸ்மயா ஆச்சரியத்துடன், "ஏன் சார்?" என்றாள்.

"ஏன்னா, நீ ரொம்ப துல்லியமா டேட்டாவை அனலைஸ் பண்ற!".

"ஆனா டாக்டர் சர், நீங்க ஒரு மோசமான ஆர்மி மேனாக இருந்திருப்பீங்க1”

”ஒய்?

‘... ஏன்னா, நீங்க ஆர்டர்ஸுக்குக் கீழ்ப்படியாம, உண்மையை மட்டும்தான் கவனிக்கறீங்க!"

விஸ்மயா கம்பீரமாக நிமிர்ந்து நின்று, வைகுண்டத்திற்கு ஒரு ‘ஸ்மார்ட் சல்யூட்’ அடித்தாள்

 விபா ஐ ஏ எஸ் 1.14

அன்பும் அறிவும் உடைத்தாயின்…

யூ பியின் ஈட்டா மாவட்ட எல்லை. தட்பவெப்பநிலை: -2°C. ஈரப்பதம்: 94%. பனி டென்ஸிட்டி பார்வைத் திறனை வெறும் ஐந்து மீட்டராகக் குறைத்திருந்தது.

அந்த ஆதரவற்ற பெண்கள் காப்பகத்தின் கதவு பூட்டப்பட்ட ஒரு சதுர வடிவ செங்கல் கட்டிடம். கையால் தொட்டாலே காரை உதிரும், மேற்கூரையின் உடல் நிலை கவலைக்கிடம். குளிருக்கு கொஞ்சம் கூட இரக்கமில்லாமல் வழி விட்டிருந்த மூன்றாந்தர சுவர்கள்.
உள்ளே 23 இளம் பெண்கள் மற்றும் ஒரு வயதான, அடிக்கடி அபான வாயுவை சப்தத்தோடு வெளியேற்றிய படி அரைத்தூக்கக்கலக்கத்தில் பாரியான பெண் மேட்ரன்.

வெளியே, இருட்டின் மறைவில் 12 பேர் கொண்ட ஒரு ஆயுதக்குழு நகர்ந்தது.

குழுவின் தலைவன் கட்டார் சிங். அவனது இடுப்பில் சமீபத்தில் யு பி அரசாங்கம் ஆர்டர் செய்து வாங்கின .38 ஸ்பெஷல் ரிவால்வர். அவனுக்கு எப்படி என்று கேட்டால் அந்த தொடர்பு நீண்டு ஒரு வழியாக காஸ்கஞ்ச் எம் எல் ஏ சுபேதார் சிங்கிடம் முடியும். அவனது ஆட்களிடம் இந்திய ராணுவத்தின் பழைய 7.62 மிமீ எஸ்.எல்.ஆர் (SLR) ரக துப்பாக்கிகளும், சில எஃகு கடப்பாரைகளும் இருந்தன.

300 வினாடிகளுக்குள் கட்டடத்தை ஊடுருவி, 23 பெண்களையும் பக்கத்திலிருக்கும் இரண்டு திறந்தவெளி மூடப்பட்ட ஃப்ளாட்பெட் லாரிகளில் அடைப்பது. அடுத்த நான்கு மணி நேரத்தில் 340 கி.மீ தூரத்திலுள்ள ஒடிசா எல்லை செக்போஸ்ட். அங்கிருந்து பரதீப் துறைமுகம். பனாமா நாட்டின் கொடி ஏந்திய ‘எம்.வி. அக்வா’ சரக்குக் கப்பல் மூலம் ஃபிலிப்பைன்ஸ்.
எம்.எல்.ஏ-வின் சுவிஸ் கணக்கிற்கு 'டெஸ்கோ எக்ஸ்போர்ட்ஸ்' என்ற போலி கம்பெனி மூலமாக 5 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்கள் கைமாறியிருந்தது.

ஆனால், கட்டார் சிங்கிற்கு ஒரு தெரியாத ஒரு சமாச்சாரம் அன்றிரவு அவன் வேட்டைக்காரன் அல்ல, அவன் தான் டார்கெட்டே!

நேரம்: 01:18:30

காப்பகத்தைச் சுற்றி 15 மீட்டர் சுற்றளவில், புதர்களின் மறைவில் ஆறு கறுப்பு உடை ஆசாமிகள் ‘ஃபயர் அண்ட் மூவ்மென்ட்’ வியூகத்தில் நிலைகொண்டிருந்தன. ஈட்டா மாவட்ட எஸ்பி ராபின் முகர்ஜி ஐ பி எஸ் ‘ஏ-டீம்’.

அவர்கள் கைகளில் 9 மிமீ சப்-மெஷின் துப்பாக்கிகள். ஒவ்வொன்றிலும் 30 ரவைகள் கொண்ட கபிள்ட் மேகசீன்கள் மற்றும் ‘வெட்-கேன்’ சைலன்சர்கள் பொருத்தப்பட்டிருந்தன.

கண்களில் ஜென் 3 நைட்-விஷன் உடலை இறுகப் பற்றிய கறுப்பு நிற கேவ்லார்-4 தோட்டா ஊடுருவாத உடைகள் மற்றும் இஃப்ரா ரெட் கதிர்களை பிரதிபலிக்காத சிறப்பு முகமூடிகள்.

ராபின் தன் கைகடிகாரத்தின் டிஜிட்டல் ஸ்டாப்வாட்சைப் பார்த்தான்.

ராபினினின் தாக்குதல் பாடம் - எதிரி சட்டத்தின் எல்லையைத் தாண்டும் முதல் 'அதிர்ச்சியை' நிகழ்த்தும் வரை காத்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் நீதிமன்றத்தில்செல்ஃப் டிஃபன்ஸ் மற்றும் டாக்ட்ரின் ஆஃப் நெஸெஸ்ஸிடி சட்டப்பூர்வமாக உறுதி செய்யப்படும்.

கடக்... பட்!

கட்டார் சிங்கின் ஆளொருவன் எஃகு கடப்பாரையால் மரக்கதவின் பூட்டைத் தகர்த்தான். மரக்கதவு பிளந்து தொங்கியது. சட்டம் மீறப்பட்டது.

ராபின் தன் தொண்டைக்குள் இருந்த போன் கண்டக்‌ஷன் மைக் மூலம் முணுமுணுத்தான்: " ஆல்பா, எக்ஸிகியூட்... எக்ஸிகியூட்... எக்ஸிகியூட்!"

நேரம்: 01:21:00

கூரை ஜன்னலின் கண்ணாடி டமார் என உடைந்து சிதறியது. இரண்டு M84 ஃப்ளாஷ்பேங் வெடிகுண்டுகள் உள்ளே விழுந்தன. வெடித்த கணத்தில்: பளிச்சென ஒளிக்கற்றை மற்றும் 170 டெசிபல் இரைச்சல். கட்டார் சிங்கின் ஆட்களின் விழித்திரை தற்காலிகக் குருடானது; உள்செவியின் சமநிலை தப்பியதில் அனைவரும் நிலைகுலைந்து தரையில் விழுந்தனர்.

அடுத்த 0.8 வினாடியில், ஏ-டீமின் நான்கு வீரர்கள் கூரை மற்றும் கதவு வழியாக ‘ரூம் என்ட்ரி டிரில்’ முறையில் உள்ளே பாய்ந்தனர்.

தப்... தப்... தப்... தப்!

சைலன்சர் பொருத்தப்பட்ட MP5-கள் 9மிமீ ஹாலோ-பாயிண்ட் ரவைகளை வெளிப்படுத்தின. அதிவேகமாக வந்த ரவைகள், ஆயுதம் ஏந்தியிருந்த நான்கு கூலிப்படையினரின் நெஞ்சுக் கூட்டுப் பகுதியையும் துல்லியமாகத் துளைத்தன.

ரத்தம் 37°C வெப்பநிலையில் உறைபனித் தரையில் தெறித்து, மெல்லிய ஆவியாக எழும்பியது.

சுதாரித்த கட்டார் சிங் தன் ரிவால்வரை இடுப்பிலிருந்து உருவ முயன்றான்.

ராபின் பாய்ந்து, அவனது மணிக்கட்டைப் பற்றி முரட்டுத்தனமாகத்திருப்பினான். மடாக்! ரேடியஸ் எலும்பு முறிந்த சத்தம் கேட்டது. ரிவால்வர் தரையில் விழுந்தது.

அடுத்த கணமே, ராபினின் ஸ்டீல்-பொருத்திய பூட்ஸின் நுனி கட்டார் சிங்கின் கீழ் தாடையில் பலமாக இறங்கியது. மாண்டிபிள் எலும்பு நொறுங்கி, அவன் சுயநினைவை இழந்தான்.

மீதமிருந்த மூவரும் தங்களின் ஆயுதங்களை எறிந்துவிட்டு, தலைக்கு பின்னால் கைகளைக் கட்டி மண்டியிட்டனர்.

முழு ஆபரேஷனும் முடிந்த நேரம்: 210 வினாடிகள்
நேரம்: 01:24:30

அதிர்ச்சியில் இருந்த 23 பெண்களையும், ஏ-டீம் வீரர்கள் தங்களின் ‘தெர்மல் போர்வைகள்’ கொண்டு போர்த்தி, வெளியே நிறுத்தியிருந்த இரண்டு அடையாளங்களற்ற கவச வாகனங்களுக்குள் மிக அமைதியாக மாற்றினர்.
இந்த வாகனங்களில் ‘ஜிபிஎஸ் ஜாமர்கள்’ பொருத்தப்பட்டிருந்ததால், எந்த செயற்கைக்கோள் அல்லது உள்ளூர் சிக்னலாலும் இவற்றைக் கண்காணிக்க முடியாது.

ராபின் தன் கைகளிலிருந்த டேக்டிகல் கையுறைகளைக் கழற்றிவிட்டு, காயமடைந்த குற்றவாளிகளுக்கு விலங்குகளைப் பூட்டினான்.

தன் சாட்டலைட் டெலிஃபோனில் பிரத்யேக ‘256-பிட் என்கிரிப்டட்’ அலைவரிசையை இயக்கினான்.
மறுமுனையில் ……

"விபா! இன்னிக்கு நைட் சச்சின் கா தாபா! ஐ பிக் யூ!”

“ராபின்! என்ன ஆச்சு?ஐயாம் நர்வஸ்?”

“எது என்ன ஆச்சு?”

“விளையாடாத ராபின்! அந்த பெண்கள்..?”

ஓ அதா? ஆபரேஷன் கோட் ரெட் முறியடிக்கப்பட்டது. இலக்குகள் மீட்டெடுக்கப்பட்டன. எதிரிகள் வீழ்த்தப்பட்டனர், டி எம் மேடம்,!

"ராபினின் குரலில் எந்த உணர்ச்சியுமில்லை. ஒரு இயந்திரத்தின் துல்லியம் மட்டுமே இருந்தது.

"அந்த . எம்.எல்.ஏ-வின் தரப்பிலேர்ந்து…………….?"

"மே பி இன் அனதர் டென் மினிட்ஸ்! ஆனால், அவனது ஆட்கள் காணாமல் போன இடம் ஒரு ப்ளாக் ஹோலாக மட்டுமே இருக்கும்."

“வாவ்! யூ ஆர் கிரேட் ராபின்!”

“விபா! அந்தப்பெண்களை என்ன செய்வது?”

“என்ன செய்வதா? அதே ஹோமில் அவர்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கட்டும். நான் போலீஸ் ஃபோர்ஸ் அனுப்புகிறேன்!”

“வாட் நான்சென்ஸ்!”

“ராபின்?”

“அப்ப அந்த ஆபரேஷனுக்கு என்ன அவசியம்? முன்னமேயே நீங்க போலீஸ் ஃபோர்ஸ் அனுப்பியிருக்கலாமே?”

“ராபின்?

விபா! உன் போலீஸ் ஃபோர்ஸ் ஏன், என் போலீஸ் ஃபோர்ஸ் யாரையும் நம்ப முடியாது. எல்லாரும் எம் எல் ஏ சுபேதார் சிங்கின் பே ரோலில் இருப்பவர்கள்! இன்னொரு குண்டார் கூட்டம் வந்து அவங்களை அள்ளிட்டு போய்டுவாங்க!”

“ஓ மை காட்! இப்ப என்ன செய்யலாம்? அவங்களை எங்க கொண்டு போய் வெக்கறது? அண்ட் எவ்வளவு நாள்?”

"விபா! டி எம்ல தொடங்கி யாரையும் டிபெண்ட் பண்ணாதே! லக்னோவுல உன் காண்டாக்ட் யாராவது…?”

“ராபின்! நோ! நீதான் ஹெல்ப் பண்ணணும்? உன்னோட முந்தின பாஸ்! அந்த மந்திரி..?”

“ம்ஹும்! நா ஏற்கனவே யோசிச்சுட்டேன். ஹி ஈஸ் நாட் இன் தி கண்ட்ரி!”

“இப்ப அந்த பொண்ணுங்க..?”

“லாரியில ஏத்தியாச்சு! தே ஆர் சேஃப் நவ். பட் நாட் ஃபார் லாங்!”

”ராபின்!கேன் யூ கிவ் மெ டென் மினிட்ஸ்! ஐ வில் கால் யூ பேக்!”

”பாய்ஸ்! ஹேவ் ய பஃப்! மேடம் பாஸ் வில் கால் மி!”

விபா மணி பார்த்தாள். இரண்டு மணி. கொஞ்சம் தயக்கம். பிறகு ஃபோனை எடுத்தாள்.

“அண்ட் ஹூ ஈஸ் திஸ்?”

அதிகாரக்குரலில் தூக்க கலக்கம்.

“விபா? யூ? அட் திஸ் ஹவர்? சொல்லு?”

உடனே யதார்த்த்துக்கு திரும்பின வேகம்.
விபா விவரித்தாள்.

“கேன் யூ ஹெல்ப் மி?”

ஏழே ஏழு வினாடிகள் வெறும் மூச்சு சப்தம் மும்பைக்கும் ஈட்டாவுக்கும் நடுவே.

“எவ்வளவு பெண்கள் சொன்னாய்? இருவத்தி மூணு பேரா? மை காட்! ஓகே! கிவ் மி ஃபிஃப்டீன் மினிட்ஸ். ஸ்டே பை தி ஃபோன்!”

விபா முன்னும் பின்னும் நடந்தாள். டேபிளை கலைத்தாள். ஒழுங்கு படுத்தினாள். டீ போட்டுக்கலாமா என்று சமையல் ரூம் வரை போய்விட்டு திரும்பினாள். மாடி ஜன்னல் வழியே பனிபடர்ந்த பின்னிரவுத்தெரு ரம்மியமாக தெரிந்தது. ஒரே ஒரு நாய் குளிர் தாங்காமல் உடலை சிலிர்த்துக்கொண்டு எதிர்ப்புறம் ஓடியது.

ஃபோன்!

“விபா! காஸ்கஞ்ச் டெல்லி பாசேஜுல இருக்கும் எல்லா செக் போஸ்டுக்கும் ஆர்டர் குடு. வரும் ஆறு லாரிகளை நிறுத்தக்கூடாது. நோ எண்ட்ரி ரிகார்ட்.!”

லாரியா? என்ன வரப்போகிறது?

“கண்டெய்னர்ஸ்! டெல்லியில என் கம்பெனியோட ஆறு ஷிப்பிங் கண்டெய்னர்ஸ் இருக்கு. மாடுலர் டைப். உள்ளே ஹீட்டர், பெட் எல்லாம் இன்-பில்ட். சப் ஏசி-ஹீட்டர் செட்டிங் ஹை. ஆனா, அங்கிருந்து ஈட்டாவுக்கு லாரி வர குறைஞ்சது ஆறு மணி நேரம் ஆகும்."

"ஆறு மணி நேரமா?..."

"கிரீன் காரிடார் கொடுத்தா நாலு மணி நேரம். செக் போஸ்ட்ல என் லாரிங்க நிக்கக் கூடாது."

"நான் நெடுஞ்சாலைகளை திறந்து வைக்கிறேன். ஒரு டோல் கேட்லயும் உன் லாரி நிக்காது. ராபினோட எஸ்கார்ட் வரும்."

ராபின்?

விபா முகம் சிவக்கவெல்லாம் இல்லை. ஆனால் லேசான ஒரு கீற்றுப்புன்னகை.

“பின்னால் சொல்கிறேன்!”

“டோன்’ட்ஃபர்கெட் டு இன்வைட் மி ஃபார் தி என்கேஜ்மெண்ட்!”

பளீரென பதில் அந்தப்பக்கம்.

“ஓகே! நானும் இதோ புறப்பட்டு காஸ்கஞ்ச் மெயின் செக் போஸ்டுக்கு வந்துடறேன்.

மணி 6.00.

தேசிய நெடுஞ்சாலை 91.

சீறிப் பாய்ந்தன பிரம்மாண்டமான ஆறு லாரிகள். சிவப்பு விளக்குச் சுழல, முன்னே ராபினின் ஜீப்.
பனி மூட்டத்தில் லாரிகளின் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் மஞ்சள் பட்டைகளாக விழுந்தது.

விபா ரோட்டோரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். கையில் சுடச்சுட காபி. அவளது மூச்சுக்காற்று புகையாக வெளியேறியது.

சுக்லா பயந்து போய் அருகில் வந்தார். "மேடம்ஜி... யே கியா ஹை? கவர்ன்மெண்ட் ஆர்டர் இல்லாம பிரைவேட் லாரியை உள்ள விடறீங்களே? உங்களுக்குப் பிரச்சனை வரும்ஜி..."

விபா காபியை ஒரு மடக்கு குடித்தாள்.

"பிரச்சனை வந்தா வரட்டும் சுக்லாஜி.ஆப் சப் கம்ப்ளீட் கரோ!"

மணி 700.

டிஸ்ட்ரிக்ட் மாஜிஸ்ட்ரேட் ஆஃபீஸின் பின்னால் இருக்கும் காலி இடம்.

லாரியில் வந்த ஆறு ஆசாமிகளும் பனிக்கு நடுவே வேலை செய்தனர். டங்... டங்... இரும்புச் சட்டங்கள் இணையும் சத்தம். லேசர் லைட்கள் இருளைப் பிளந்தன.
லாரிகளில் இருந்து தயாராக வந்த வீடுகள், அடுத்தடுத்த நிமிடங்களில் பூமிக்குள் இறங்கின.

"சுக்லாஜி.. ஹீட்டர் கனெக்ஷன் ஓகேவா?"

சுக்லா ஒரு கண்டெய்னருக்குள் எட்டிப் பார்த்தாள். கதவைத் திறந்ததும் வெதுவெதுப்பான காற்று முகத்தில் அடித்தது.

"சூப்பர் மேடம்ஜி. பஹுத் படியா! "

"பொண்களை உள்ளே மாத்து."

நவீன, பாதுகாப்பான, கதகதப்பான மாடுலர் வீடுகள். முள்வேலி பாதுகாப்பு. உள்ளே 23 சிறுமிகள் கதகதப்பான மெத்தையில் நிம்மதியாக படுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

விபா ஃபோன் அதிர்ந்தது.

"டெலிவரி கம்ப்ளீட், ஹோகயா க்யா, மேடம் கலெக்டர்.?”

விபா லேசாகச் சிரித்தாள். கண்களின் ஓரத்தில் ஒரு துளி நீர்.

"தேங்க்ஸ் தீதி. தும்னே கமால் கர் தியா!"

"ஓகே. பேக் டு பிஸினஸ்! அந்தப்பொண்ணுங்களை என்ன செய்யப்போகிறாய்?”

“இப்போதைக்கு கண்டெய்னர்லயே! ஐ ஹேவ் டு திங்க் ஆஃப் ய பிளான்!”

“நான் சொல்லட்டுமா?”

“யெஸ் அஃப் கோர்ஸ்!”

“அவர்களை நான் அழைத்துக்கொள்கிறேன்.
மும்பையில எங்க ஆஷா சதன் ஹோமுல அட்மிட் பண்ணிடறேன். ஆனா எனக்கு ஒரு வாரம் டைம் வேணும்! பர்மிஷன், கிளியரன்ஸ் அண்ட் ஆல் தட்!”

வாவ்! யூ ஆர் ய டார்லிங்!”

அதெல்லாம் உன் ராபின் கிட்ட வெச்சுக்கோ! ஆனா ஒரு கண்டிஷன். கோயி மீடியா நஹி, கோயி பப்ளிசிட்டி நஹி. என் போர்டு ஆஃப்டைரக்டர்ஸ்க்கு தெரிஞ்சா நான் காலி! உன் வீட்டுக்கு சமையல் உதவிக்குதான் நான் வரவேண்டும்!”

“வாவ்! வசுந்தரா என் வீட்டு சமையலுக்கா? வாட் ய ஹானர்!”

“அண்ட் மை டியர் விபா! ஐ நோ யூ வில் செலிப்ரேட் வித் ராபின் டுநைட்! பட் கீப் ய டிஸ்டன்ஸ்!”

அந்தப்பக்கம் ராயசமான குறும்பில் ஒலித்தது வசுந்தராவின் குரல்.

 வெள்ளி...இல்லை இல்லை..விலாஸினி...!

நான் நீடாமங்கலத்துக்கு வந்து ரெண்டு நாள்தான் ஆயிருந்தது.

ஒரே போர். இந்த ஊர் சரியான கிராமம். எங்க மாமா வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறேன். அம்மாவோட தொணதொணப்பு தாங்காமத்தான் வந்தேன்.

”இதப்பாரு, இதுதான் உனக்கு கடைசி சான்ஸ்! ஆச்சு அடுத்து ஐ ஐ டி எஞ்சினீரிங் அது இதுன்னு நீ வெளி ஊருக்கெல்லாம் போய்ட்டேன்னா, இனிமே மெட்ராஸுக்கே நீ வருவியோ என்னமோ! நம்ம சொந்த ஊருடா நீடாமங்கலம். மாமா பெரிய பண்ணையார். எனக்குமே அங்க நிலமெல்லாம் இருக்கு. மாமாதானே பாத்துக்கறா. ரொம்ப ஆசைப்படறா. உனக்கேத்த வசதியெல்லம் பண்ணித்தருவா. ஆள் படையெல்லாம் கூப்பிட்ட குரலுக்கு உண்டு. உனக்கு தொந்திரவே இருக்காது. இப்ப ஒரு ரெண்டு மாசம் போய் இருந்துட்டு வந்துரு.”

அலுத்துக்கொண்டேதான் வந்தேன். மாமா எம்மேல ஆசையாத்தான் இருப்பார். மெட்ராஸ் மருமானுக்குக்காக மாடில தனி ரூம் கொடுத்து, அதுல ஃபேன் எல்லாம் மாட்டி, கட்டில் போட்டு வசதி பண்ணியிருந்தார்.

”நீ மெட்ராசுல சௌகரியமா வளர்ந்த பையன். நீ பாட்டுக்கு சுதந்திரமா மாடியில இரு. வெளில போணும்னா சொல்லு. முனியன வண்டி கட்டச்சொல்றேன். கும்மோணம் போய்ட்டு வா. ராத்திரி டெண்ட்டுல படம் போ. மாமிகிட்ட சொல்லி வேணுங்கறதப்பண்ணித்தரச்சொல்றேன்!”

எனக்கு ஒண்ணுமே பிடிக்கவில்லை. சரியான போரான ஊர். மாடில எனக்குக்கொடுத்திருந்த ரூமின் வலப்பக்கம் இருந்த சாளரத்தின் ஜன்னல் கதவைத்திறந்து வைத்துக்கொண்டு வேடிக்கை பார்ப்பேன். நாள் முழுவதும் வேடிக்கைதான்.

வீட்டு வாசலில் ஏழேட்டு மாடுகள் கட்டி, ஒரே சாணி வாசனை. அழுக்கு குப்பை, எனக்கு அருவருப்பாக இருக்க, நான் மாடியிலேயெ ஒடுங்கினேன். சாப்பாடு கூட நேரத்துக்கு மாடிக்கே அத்தை அனுப்பிடுவா. சாப்பிட்டு மறுபடி மாடி ஜன்னல். முதல் இரண்டு நாட்கள் விட்டேத்தியாக சூன்யத்தைப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனுக்கு மெதுவாக காட்சிகள் கண்ணில் விரிய சுவாரஸ்யம் தட்ட ஆரம்பித்தது.

ஜன்னல் வழியாகத்தெரியும் கிழக்குப்பக்க ஒத்தையடிப்பாதை புழுதி படிந்து இருக்கும். இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாய்க்குடிசைகள். அவற்றில் பறக்கும், நடக்கும் கோழி, குஞ்சுகள். ஒன்றிரண்டு முருங்கை மரங்கள். கூரைமேல் படந்த தர்பூசுக்கொடி. வாசலில் மஞ்சளாகப்பூத்திருக்கும் அரளி.

ஜன்னலுக்கு நேர் எதிரே இந்தப்பக்கம் மொட்டை மாடி. துப்புரவாக பெருக்கியிருக்கும். பகலில் நடக்கவே முடியாத படி சூடு பொரியும். இரவு குளிர்ந்து போயிருக்கும்.

வீட்டுக்கு எதிரே ஒரு பெரிய தூங்கு மூஞ்சி மரம். படர்ந்து கிளைகள் கொண்டு ஏதோ மாமா வீட்டை தானே காவல் காப்பது போல நிற்கும். அந்த மரம் எனக்கு ஒரு பெரிய பொழுது போக்கு. காலை வேளைகளில் இரண்டு அணில்கள் ஓடி ஓடி விளையாடும். ஒன்றிரண்டு காக்காய்கள் இங்கும் அங்குமாய்ப்பறக்கும். ஒரு மாதிரி கபம் கட்டின தொண்டையோடு கரையும். ஒரு மைனாவும் பார்த்தேன். விடியற்காலையில் காதைத்துளைக்கும் கூவல். சில கூவல்களுக்குப்பின் அமையாகி விடுகிறதோ இல்லை இரை தேடிப்போய்விடுகிறதோ. அப்புறம் அடுத்த நாள் காலையில்தான் மறுபடி கூவல்.

ஒத்தையடிப்பாதையில் நடமாட்டம் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்.

பொழுது புலருவதற்குள்ளாகவே தலையில் முண்டாசு கட்டின ஆட்கள் வயல் வேலைக்கு கிளம்புவார்கள். அவர்கள் பினனால் வீட்டுப்பெண் பிள்ளைகள் தொடருவார்கள்.

கொஞ்சம் வெளிச்சம் வந்தவுடன் ஒன்றிரண்டு சின்னப்பையன்கள் நீண்ட குச்சியுடன் ஏழெட்டு ஆடுகளை ஓடிக்கொண்டு போவார்கள்.

அவ்வப்போது டீவிஎஸ் 50 யில் சிலர். ஒரே ஒரு டிராக்டர் தட் தட்டென்ற சத்தத்துடன் போகும்.

பதினோரு மணி வாக்கில் ஒரு தபால்காரர் சைக்கிளில் வருவார். லெட்டர் இருக்கிறதோ இல்லியோ. மாமா வீட்டு வாசலில் சைக்கிளை நிறுத்தி அத்தை கொடுக்கும் மோரை வாங்கிக்குடித்துவிட்டுப்போவார். சற்று தூரத்தில் அந்தச்சின்ன வீட்டின் வாசலில் ”போஸ்ட்” என்று அவர் கொடுக்கும் குரல் எனக்கு கேட்கும். தினமுமா லெட்டர் வரும்!

மாமா வீட்டு மாடிக்கு இரண்டு படிகள் உண்டு. ஒன்று வீட்டு வாசல் அறையிலிருந்து நேராக மாடிக்கு போகும். இன்னொன்று கடைசியில் மேற்குப்பக்கமாக இறங்கி அந்த ஒத்தையடிப்பாதையின் திசையில் போய் வீட்டுக்கு வெளியில் முடியும். அதற்குப்படியே கிடையாது. நாம் இப்போது சொல்லும் ராம்ப் ஸ்டைலில் இருக்கும். நெற்க்கதிர்களை அந்த விஸ்தார மாடியில் காயப்போட அப்படியே தள்ளு வண்டியில் ஏற்றி மாடிக்குத்தள்ளிக்கொண்டு வரா மாதிரி தாத்தா கட்டியிருந்தார். வேலயாட்களும் முன்பெல்லாம் அது வழியாகத்தான் ஏறி வருவார்களாம். இப்போதெல்லாம் வேலை செய்பவர்கள் சமையல் வரை புழங்குகிறார்கள் என்று மாமா சொல்லுவார்.

அன்னிக்கு காலையில் எப்போதும்போல டிராக்டர் போனவுடன் ஒரு மாட்டு வண்டி வந்தது. கிணிங் கிணிங் என்று மணிகள் சத்தம். சற்றுத்தள்ளியிருந்த குடிசை வீட்டு வாசலில் நிற்க ஒரு வயதான பெண் இறங்கினாள். அவளைத்தொடர்ந்து அந்த சின்னப்பெண். பன்னிரெண்டு பதிமூணு வயசு இருக்கலாம். ரெட்டைப்பின்னல். உருண்டை முகம். நிச்சயம் மெட்ராஸ் இல்லை.இறங்கி சுற்றுமுற்றும் பார்த்தது. நல்ல சிவப்பு. குண்டு கண்கள். ஜன்னலில் என் முகம் தெரிந்திருக்கும். கண்கள் சிரித்தன. நான் கையை ஆட்டினேன். பதில் கை ஆட்டல். பிறகு உள்ளே போய்விட்டது.

நான் சாப்பிட்டுவிட்டு மறுபடி ஜன்னலுக்கு வந்தேன். பொட்டை வெயில். ஒத்தையடிப்பாதையில் நடமாட்டம் குறைந்து விட்டிருந்தது. வெயிலின் உக்கிரத்தாலோ, சாப்பிட்ட பருப்புருண்டை மோர்க்குழம்பாலோ கண்ணயர்ந்தது.

சிலுங்கென்ற சத்தம். கொலுசா?

படக்கென்று முழித்துக்கொண்டேன்.

அவள்தான். தயங்கித்தயங்கி வந்தாள்.

வா!”

“ உன் வீடா?

ஆமாம்

நான் வரலாமா?

ஓ நிச்சயமா?

உன் பேர் என்ன?

சொன்னேன்.

உன் பேர்?

வெள்ளி! இல்ல இல்ல, விலாசினி!

வெள்ளி இல்ல இல்ல விலாசினின்னு ஒரு பேரா?

சிரித்தது.

போரடிச்சது! அதான் வந்தேன்!

எனக்கும் போர்தான்.

இப்படியே ஒரு பத்து நிமிஷம் பேசினோம்.

நா போறேன். அம்மா தேடுவாங்க.

ஓடி விட்டாள்.

மாலையில் மறுபடி வந்தாள்.

காரம்போர்டு விளையாடலாமா?

இரண்டு கேம் விளையாடினோம். போய்விட்டாள்.

என்ன படிக்கற?

பத்தாவது?

அடுத்து என்ன?

ப்ளஸ் டூதான்!

காமர்ஸா?

ஆமாம். எனக்கு கணக்கே வராது.

ரொம்ப ஈஸியாச்சே!

ம்ஹும் எனக்கு வாணாம்.

அன்று மாலை ஏனோ மழை பெய்தது. நனைந்துகொண்டே ஓடி வந்தாள். காரம் விளையாடினோம். ஜன்னல் வழியாக மழை பார்த்தோம். சட்டென்று மொட்டை மாடிக்குப்போய் நனைந்தாள்.

வா வா ஈரமாய்டும்

பரவாயில்ல. நனைந்துவிட்டு பாவாடையைப்பிழிந்து விட்டு மறுபடி காரம்.

தூரத்தில் “வெள்ளீ” குரல் கேட்க ஓடிவிட்டாள்.

ஒரு வாரம் எனக்கு மலர்ந்த நாட்கள். அவள் எப்போது வருவாள் என்று எதிர்பார்க்கவே ஆரம்பித்துவிட்டேன். மெட்ராஸ், எண்ட்ரன்ஸ் பரிட்சை, எல்லாம் மறந்துவிட்டேன். வெள்ளியுடனான் நேரங்கள் பறந்த வண்ணம் இருக்க, அவள் இல்லாத போது முன்னைவிட சூன்யமாக இருந்தது.

அன்று காலை மறுபடி வந்தாள்.

நா போறேன்.

இப்பவேவா?

இல்ல இன்னிக்கு சாயங்காலம் போறேன்

எங்க?

ஊருக்கு!

மாட்டு வண்டி வந்தது. ஏறும்போது என் ஜன்னலைப்பார்த்தாள். நான் கையை ஆட்டினேன். அவளும் கையை ஆட்டினாள். வண்டிக்குள் ஏறினாள். ஜல் ஜல் என்ற சத்தத்தோடு அந்த வண்டி அசைந்து அசைந்து போயிற்று.

அடுத்த நாலு நாளும் நான் ஜன்னலைத்திறக்கவே இல்லை. நாலாம் நாள் மெட்ராசிலிருந்து அம்மா வந்துவிட்டாள். அன்று இரவே நாங்களும் மெட்ராசுக்குப்புறப்பட்டு விட்டோம்.

ராகவ்! சாரி ஐயாம் லேட்! இன்னிக்கு ஜூடி கழுத்தறுத்துட்டா! அவளோட ப்ராஜக்ட் முடிக்காம, கஸ்டமர் கால் வேற. நானே அவ வேலயையும் முடிச்சு கஸ்டமர்ட்ட பேசி..வுஃப்! சாரி! நீ சாப்டியா?”

இல்ல இன்னும் இல்ல.

நாளைக்கு சான்ஃப்ரான்ஸிஸ்கோ போணும்! கார்த்தால ஆறு மணி ஃப்ளைட்! பார்பராவ எட்டு மணிக்கு வரச்சொல்லியிருக்கேன். அவ குக் பண்ணி வெச்சிடுவா! நா சாயங்காலம் வந்துடறேன்! சமாளிச்சிப்பியா?”

நோ ப்ராப்ளம்! நீ போய்ட்டு வா!

என்னதான் பண்ணிண்டு இருந்தே பால்கனில உட்கார்ந்துண்டு?

இல்ல சும்மாதான்..அப்படியே யோசிச்சுண்டு…....

என்ன நீடாமங்கலாமா? ம்..? அதென்ன அவ்வளவு அப்செஷன் நீடாமங்கலம் நாட்கள் மேல!”

ஒண்டர்ஃபுல் நாட்கள் ஆச்சே!

எனக்கு அந்த மாதிரி அந்த நாட்கள் மேல ஒரு பிரமிப்பே இல்லியே! பட் ஐ லவ் யூ ஸோ மச்! அதானே முக்கியம்!

எஸ் மை டியர் வெள்ளி இல்ல இல்ல விலாசினி!

அடச்சே! இன்னும் எத்தனை நாளுக்கு நீ அதச்சொல்லியே என்னை கலட்டா பண்ணப்போறே! ஓகே இட்ஸ் வெரி கோல்ட்! உள்ள போலாம்

ராகவனின் வீல் சேரைத்தள்ளிக்கொண்டே உள்ளே போனாள் விலாசினி இல்ல இல்ல வெள்ளி.

 டாக்டர் வைகுண்டம்

நியூரான்களின் தீர்ப்பு

மொபைல் ஃபோன் விடாமல் அடித்துக்கொண்டிருந்தது.

“ப்யூலா! கட் தட் ஃபோன்!நா ரிப்போர்ட் பாத்துண்டு இருக்கேன்!”

“புரொஃபசர்! அட்வொகேட் வேதாந்தம் ஆன் தி லைன்!”

“அவனா? சரி ஆன் பண்ணித்தா!”

“சாரி டு டிஸ்டர்ப் அண்ணா!”

“அதான் பண்ணிட்டியே! சொல்லு!”

ஜட்ஜ் சண்முகவடிவேலனை நீங்க பாக்கணும்!”

”ஏன் என்ன ஆச்சு அவருக்கு?

”ஒரு வாரமா அவஸ்தைப்படறார்! பெராலிஸிஸ் மாதிரி இருக்கு. மெர்க்குரிக்கு கூட்டிண்டு போயிருக்கா.”

“லட்ச ரூவா பில் போட்ருக்கானா?

“சரியானா குடுக்கலாமே! குழப்பிண்டு இருக்கா! தலைக்கு தலை என்னென்னவோ சொல்லிண்டு.. ஜட்ஜ் ஈஸ் சஃபரிங்! நாந்தான் உங்க கிட்ட வரச்சொன்னேன்!”

“பெராலிஸிஸ்ங்கறியே! உடனே வரச்சொல்லு!”

தாங்க் யூண்ணா! நா கூட வினுதாவை அனுப்பறேன்!”

”யாரு அந்த சுட்டிப்பொண்ணா?

ஆமா!நாம தேரெழுந்தூர் ராமநாதனோட டாட்டர்!”

”ஓகே செண்ட் த ஜுட்ஜ்!”


மழை விட்ட பிறகு மரத்திலிருந்து சொட்டும் கடைசித் துளிகளைப் போல, அந்த ஏசி அறையில் கடிகாரம் சத்தம் போட்டுக்கொண்டிருந்தது.

சண்முகவடிவேலன், ஓய்வுபெற்ற மாவட்ட நீதிபதி. வயது அறுபத்தி இரண்டு.

ஜிஹெச்சின் ஸ்பெஷல் ரூமில், அரை வெளிச்சத்தில், பஞ்சு மெத்தையில் படுத்திருந்தார். கால் விரல்கள் சுருங்கிப் போய், முழங்கால் வளைந்து, அசைவற்று இருந்தன.

டாக்டர் வைகுண்டம் தனது 3M ஸ்டெதாஸ்கோப்பை மெதுவாகக் கழற்றி பாக்கெட்டில் போட்டார். அவரது விரல்கள் பிபி அப்பாரட்டஸின் கஃபை மிக நேர்த்தியாக மடித்தன.

பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த ஆவ்ரில் என்னவோ குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"ஹம்..." வைகுண்டம் சண்முகவடிவேலனை தீர்க்கமாகப் பார்த்தார்.

"நீதிபதி சார், உங்க ரிஃப்ளக்ஸெல்லாம் ரொம்ப நார்மலா இருக்கு. பாபின்ஸ்கி ஸைன் – நெகடிவ். ப்ளாண்டார் ரிஃப்ளெக்ஸும் நார்மல் தான். ஆனா ஏன் ரெண்டு காலும் பாராலைஸ் ஆனா மதிரி கிடக்கு?"

சண்முகவடிவேலன் சுவரில் தொங்கிய ஷுஸ்ருதர் ஓவியத்தைப் பார்த்தபடி முணுமுணுப்பாக பேசினார்.

"டாக்டர், தெரியல. காலையில எழும்பும்போது தொடை எலும்புல இருந்து பாதம் வரைக்கும் மரக்கட்டை மாதிரி ஆயிடுது. மரத்துப்போனா மாதிரி. தொட்டா தெரியல."

"சண்முகவடிவேலன் சார், நீங்க சட்டப் புலி. ஆனா உடம்பை ஏமாத்த முடியாது. உங்க லம்பார் எம் ஆர் ஐ - சுத்தம். L1-L5 டிஸ்க் - வெரி ஃபைன். நெர்வ் கண்டக்‌ஷன் வெலோஸிடி டெஸ்ட் - 58 மீட்டர்ஸ் பர் செகண்ட். அதாவது சூப்பர் ஸ்பீடு! அப்ப எங்க இருக்கு பிராப்ளம்?"

ஆவ்ரில் மெதுவாக குறுக்கிட்டாள். "புரொஃபசர், மே பி கன்வர்ஷன் டிஸ் ஆர்டர்! அந்த ஏடிஎஸ் குரூப் கிளவனாருக்கு வந்துச்சே ஹிஸ்டரிக்கல் பெராலிஸிஸ்!"

ஓ நோ ஆவ்ரில்! என்ன லாங்குவேஜ் இது!”

“சாரி புரொஃபசர்!”

“இல்லை ஆவ்ரில்," வைகுண்டம் கையை உயர்த்தினார்.

"ஹிஸ்டரிக்கல் பெராலிஸிஸ்-ல ரிஃப்ளெக்ஸஸ் மாறும். இவருக்கு பிரெயின்ல இருந்து சிக்னல் கரெக்ட்டா தான் வருது. ஆனா இவரோட வில் பவர் அதை ப்ளாக் பண்ணறது. இது ஸைக்கோஸோமாடிக் ஷட் டவுன்!"

சண்முகவடிவேலன் எரிச்சலுடன் வைகுண்டத்தைப் பார்த்தார்.

"என்ன டாக்டர், நான் வேணும்னே நடிக்கிறேன்னு சொல்றீங்களா? ஐ அம் ய ரிட்டயர்ட் ஜட்ஜ்!"

"ஜட்ஜ் சார்," வைகுண்டம் நாற்காலியை அவர் படுக்கைக்கு அருகில் இழுத்துப் போட்டு உட்கார்ந்தார்.

"நீதிமன்றத்துல பொய் சாட்சியத்தை கண்டுபிடிக்க நீங்க கிராஸ் எக்ஸாமினேஷன் பண்ணுவீங்க. நான் நியூரான்களை வச்சு பண்ணுவேன்."

சட்டென எழுந்தார். யூ டேக் ரெஸ்ட்! நா நாளைக்கு வந்து பாக்கறேன்!கம் ஆவ்ரில்!”

வினுதா கண் கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு கேட்டாள்.

“என்ன சஸ்பெக்ட் பண்றீங்க அங்கிள்? ஜட்ஜ் ஃபேக் பண்றாரா? இஃப் யெஸ், ஒய்?”

“ஃபேக் ஆர் நாட், எனக்குத்தெரியாது. ஆனா இது ஜஸ்ட் ஃபிஸியலாஜிக்கல் இல்லை!”

நடந்து தன் ரூமுக்கு வந்தவுடன் வினுதாவைடம் சொன்னார்.

“வினுதா! உங்கப்பன் மாதிரி ஜேம்ஸ் பாண்ட் வேலையெல்லாம் பண்றியாமே! எனக்கு ஒரு ஹெல்ப் பண்ணறியா?”

“சொல்லுங்க அங்கிள்!”

“ஜஸ்ட் கோ ஓவர் சண்முகவடிவேலன் கேஸஸ் க்விக்லி! உன் லீகல் மைண்டுக்கு ஏதாவது அபெர்ரேஷன் இருந்தா எனக்கு சொல்லு! ஓகே?”

“அண்ட் வாட் டைம் டு ஐ ஹேவ்?”

“ஒன் வீக்!”

நா மூணு நாளுல முடிச்சுடுவேன்!”

வினுதா போனதும் வைகுண்டம் சிரித்துக்கொண்டார்.

“வேதாந்தத்துக்கு இவதான் சரியான வாரிசு!”

வினுதா சரியாக மூன்றாம் நாள் வந்துவிட்டாள்.

“ஐ ஹேவ் ய சர்ஜரி டு அட்டெண்ட். வெயிட் ஃபார் ஒன் ஹவர்!”

“ஒன்லி ஒன் ஹவர் அங்கிள்! அதுக்கு மேல எனக்கு டைம் இல்ல!

“பார்ரா! எனக்கு கெடுவா?”

எஸ்! நானும் வேலை செய்யறேனே! நீங்க மெடிக்கல்னா நா லீகல்!”

வைகுண்டம் சிரித்துக்கொண்டே “அம்மா பரதேவதே! வந்துர்ரேம்மா! பேஷண்ட் எக்கேடாவது கெட்டுப் போட்டும்னு ஓடி வந்துர்ரேன்!”

”சேச்சே நா அவ்ளோ மோசம் இல்லை அங்கிள்! கூட ரெண்டு நிமிஷம் எடுத்துக்கோங்க!”

வினுதா சிரித்தபடியே சொல்லிவிட்டு கையிலிருந்த குறிப்புகளைப்பார்க்கத்தொடங்கினாள்

வைகுண்டம் திரும்பியபோது வினுதா வைகுண்டத்தின் லெட்டர் பேடிலிருந்து கிழித்த பேப்பரில் குறிப்புகள் எழுதி வைத்திருந்தாள்.

“என்னதிது! என்னோட லெட்டர் பேடையா எடுத்தே?”

“சோ வாட்! அதுவும் எழுதற பேப்பர்தானே! அங்கிள்! இப்படியெல்லாம் டென்ஷன் ஆனா உங்களுக்கு பிரஷர் வந்துரும்!”

“லங்கிணி! ஓகே கொண்டா அதை?”

படித்துவிட்டு மேலே பார்த்தபடி யோசித்தார்.

“அங்கிள்…!”

வினுதா குறுக்கிட, அதட்டினார்.

“ஷட் அப்! லெட் மி திங்க்!”

“ஓகே வினுதா! இந்த கேஸஸ் பத்தி வேறென்ன டிடெயில்ஸ் உனக்கு தெரியும்?”

“ஜட்ஜ்மெண்ட் காண்ட்ரோவெர்ஷியல்! அப்ப கொஞ்சம்பொலிட்டிகல் ஸ்டார்ம் ஆச்சு. அவர் மேல் கொஞ்சம் காம்ப்ரொமைஸ் பண்ணினார்ன்னு சந்தேகமா பேச்சு உண்டு!”

அடுத்து அரை மணி நேரம் வைகுண்டமும் வினுதாவும் விவாதித்தார்கள்.

ப்யூலா! சாரநாதன் வந்திருக்காரா பாரு?”

“ஸைக்கியாட்ரி….?”

“சில்லி! வேற சாரநாதன் இருக்காரா நம்ம ஆஸ்பத்ரியில?

“ஃபோன் அடிக்க எடுத்துப்பேசினார்.

“சாரநாதன்! மேக் மி அண்டர்ஸ்டாண்ட்……………………………!”

வினுதா கண்கொட்டாமல் வைகுண்டத்தின் ஆளூமையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“அண்ட் சாரநாதன்! டோன்’ட் டாக் அபவுட் திஸ் டு எனிபடி! டோட்டல் சைலென்ஸ், ஓகே?”
வினுதா! வா! போலாம்!”

”எங்க?”

”ஜட்ஜ் சண்முகவடிவேலனைப்பார்க்க!”

ஆஸ்பத்திரி படுக்கையில் தலைகாணிகளை அடுக்கி சாய்மானமாக படுத்தபடி சண்முகவடிவேலன் ஏதோ படித்துக்கொண்டிருந்தார்.

“லுக் ஹியர் நீதிபதி! யுவர் பிராப்ளம் ஈஸ் சால்வ்ட்!”

ஜட்ஜ் முகம் மலர்ந்தார்.

“சர்ஜரியெல்லாம் தேவையில்லையே?”

“மருந்தே தேவையில்லை! ஆனா சாரி இதுவும் ஒரு மாதிரி சர்ஜரிதான்!”

”வாட்? என்ன சொல்றீங்க டாக்டர்? எப்ப?”

”இதோ இப்பவே உடனே இங்கியே!”

“டாக்டர்! ப்ளீஸ்! என் நெலம தெரிஞ்சும் நீங்க இப்படி வெளையாடறீங்களா?”

“அத விடுங்க! ஆகஸ்ட் 14, 2008. மதுரை செஷன்ஸ் கோர்ட். கேஸ் நம்பர் 412/99. கொலையாளி யார்னு உங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும். ஆனா, போதிய சாட்சியம் இல்லைனு சொல்லி, அக்யூஸ்டை விடுதலை பண்ணிட்டீங்க. அடுத்த வாரம், அந்த கேஸ்ல சம்பந்தப்பட்ட ஒரு முக்கிய சாட்சி தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டான். கரெக்ட்டா?"

சண்முகவடிவேலனின் முகத்தில் திடீரென ரத்த ஓட்டம் குறைந்தது. உதடுகள் லேசாக நடுங்கின.

"டாக்டர்... இதுக்கும் என் கால் வலிக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

"ரொம்ப சம்பந்தம் இருக்கு சார், இன்னும் கேளுங்க!"
”ஈரோடு 104/03 மெடிக்கல் நெக்ளிஜென்ஸ் கேஸ்! செயின் ஆஃப் கஸ்டடி சரியா பின்பற்றப்படலைன்னும், எக்ஸ்பெர்ட் மெடிக்கல் ஒபினியன் பலவீனமாக இருக்குன்னு சொல்லி ஃபார்மா கார்ப்பரேட் எம்டிய டிஸ்சார்ஜ் பண்னியிருக்கீங்க! லஞ்சம் கை மாறினதா பேச்சு இருந்ததே!.

ஜட்ஜ் பதட்டமானார்.

“டாக்டர்! என் ஹெல்த பாக்கச்சொன்னா நீங்க என்னோட லீகல் கேஸ் ஹிஸ்டரிய ஆராய்ச்சி பண்ணிட்டு வந்திருக்கீங்க! ஜஸ்ட் லெட் மி அவுட் ஆஃப் திஸ் ஹாஸ்பிடல்!”

“இருங்க நீதிபதி சார்! இதையும் கேட்டுட்டு போங்க! ஆஷா தேவிங்கற பணக்கார விடோவோட பங்களா தோட்டம் எல்லாத்தையும் அந்த பிளகாட் அரசியல்வாதிக்கு சாதகமா சொன்ன தீர்ப்பு. அது என்ன, ” பர்டன் ஆஃப் ப்ரூஃப் உஷாதேவி மீதுதான் உள்ளது அண்ட், கைரேகை எக்ஸ்பர்ட் ரிப்போர்ட் 100% அக்யூரேட் இல்லை” – இதெல்லாம் உங்க தீர்ப்போட வார்த்தைகள் ஜட்ஜ் – உங்க பொலிட்டிகல் பயத்தால ஆஷாதேவி தெருவுக்கு வந்தாங்களே?”

ஜட்ஜ் இப்போது அதிர்ச்சியில் மௌனமானார்.

“டாக்டர்! உங்க எயிம் தான் என்ன? ஏன் என் பழைய கதையை இங்க வந்து எக்ஸ்போஸ் பண்றீங்க? இதுவா ட்ரீட்மெண்ட்?”

வைகுண்டம் குரலைத் தாழ்த்தினார்.

"அன்னைக்கு நீங்க கொடுத்த இந்த மாதிரி ஜட்ஜ்மெண்ட்ஸ் உங்க மனசாட்சிக்கு எதிராக இருந்தது. அதை இத்தன வருஷமா பூட்டி வச்சிருந்தீங்க. ஆனா, போன பதினாலாம் தேதி அந்த தற்கொலை பண்ணிக்கிட்ட சாட்சியோட பையன் உங்களைப் பார்க்க வந்தான். அவனைக் பார்த்த அடுத்த நிமிஷம், உங்க பிரெயின்ல கார்ட்டிஸால் லெவல் அப் ஆச்சு. ஹிப்போகாம்பஸ்-ல இருந்த பழைய மெமரி தட்டி எழுப்பப்பட்டு, உங்க செண்ட்ரல் நர்வஸ் சிஸ்டத்தை லாக் பண்ணிடுச்சு."

"என்ன பேத்தல் இது? சயின்ஸா, கதையா?"

சண்முகவடிவேலன் குரலை உயர்த்திப் பேச முயன்றார்.

"சுத்தமான நியூரோ-பயாலஜி சார்," வைகுண்டம் புன்னகைத்தார். "மனசு தாங்க முடியாத குற்ற உணர்ச்சியை சுமக்கும் போது, உடம்பு தன்னைத்தானே தண்டிச்சுக்கும். 'நான் தப்பு பண்ணிட்டேன், அதனால் நான் நடக்கக் கூடாது' அப்படின்னு உங்க சப்கான்ஷியஸ் மைண்ட் முடிவு பண்ணி, பாதங்களுக்குப் போற மோட்டார் சிக்னலை சுவிட்ச் ஆஃப் பண்ணிடுச்சு."

ஜட்ஜ் அதிர்ந்தார்.

"டாக்டர்! திஸ் ஈஸ் அன்பிலீவபிள்!"

"அன்பிலீவபிள் இல்ல ஜட்ஜ் சார், சைக்ரியாட்ரிக் ஆட்டோ-இம்யூன் ரியாக்ஷன். தன் மனசே தன்னைத் தாக்கும் நோய்."

வைகுண்டம் சண்முகவடிவேலனின் கண்களை நேராகப் பார்த்தார்.

"சார்... நான் உங்களுக்கு பிரெட்னிசோலோன் தரப்போறதில்லை. பிசியோதெரப்பியும் வேலை செய்யாது. உங்க கால்கள் மறுபடியும் வேலை செய்யணும்னா, அது உங்க கயிலதான் இருக்கு!”

“என் கையிலயா? நான் என்ன செய்யணும்?”

“எனக்கு தெரியாது! பிராயச்சித்தம்னு ஒண்ணு இருக்கா? அதப்பண்ணி செஞ்ச பாவத்த போக்கிக்கலாமா? உடனே உடம்பு சரியாகிடுமா? ஆனா உங்க வியாதிக்கு காரணம் நான் சொன்ன மெடிக்கல் ரீசன் தான். க்யூர்? அன்ஃபார்ச்சுனேட்லி எங்க மெடிசன்ல இல்ல!”

சண்முகவடிவேலன் சில வினாடிகள் அமைதியாக இருந்தார். அறையில் அந்த ஏசியின் 'ஹம்' சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. மெதுவாக அவர் கண்களிலிருந்து இரு துளி கண்ணீர் கன்னங்களில் இறங்கியது.

"எனக்கு... எனக்கு அன்னைக்கு பயம் டாக்டர். மேல் இடத்து அழுத்தம். என்னால வேற எதுவும் பண்ண முடியல..."

"பயம் இயல்புதான் சார். ஆனா பயத்தை விட பெரிய பொய் மனசாட்சியை ஏமாத்துறது,"

வைகுண்டம் எழுந்து நின்றார்.

"ஏதாவது பண்ணுங்க! உங்க பென்ஷன் பணத்துல ஒரு பகுதியை அந்தப் பையனோட டிரஸ்ட்டுக்கு எழுதி வைங்க. உண்மை என்னனு ஒரு கடிதம் எழுதி உங்க வக்கீல் கிட்ட குடுங்க. ஆஷாதேவியோட குடும்பத்துக்கு ஏதாவது செய்ங்க! இதெல்லாம் பண்ணினா உங்க கால் சரியாகுமா? ஆகலாம்! இந்த ஒரு வழியிலதான் உங்க பிரெயின் ஆக்டிவேட் ஆகி செண்ட்ரல் நர்வஸ் சிஸ்டத்தை வேல செய்ய வைக்க முடியும்! ."

"நிஜமாவா டாக்டர்?"

"மருத்துவமும் சட்டமும் ஒன்னுதான் சார். ஆதாரமும் உண்மையும் இருந்தா தண்டனையும் குறையும், வியாதியும் குணமாகும்னு நான் நம்பறேன்!"

வைகுண்டம் கோட்டை மாட்டிச் சரிசெய்தார். "வா வினுதா! உன்னோட ஒன் ஹவர் ஆயிடுத்து. யூ கெட் கோயிங்!

அடுத்து நாள் காலை 11 மணி.

வினுதாவின் ஃபோன்..

"அங்கிள்! ஜட்ஜ் நீங்க சொன்ன மாதிரி பண்ணத்தொடங்கிட்டாரு.நானே அஃப்ஃபிடவிட்டை எழுதி கையெழுத்தும் வாங்கிட்டேன்.!"

”ஹி ஷுட் பிகம் ஆல்ரைட்!”

"எப்படி அங்கிள் இத்தன கான்ஃபிடெண்டா சொல்றீங்க?"

வைகுண்டம் மேஜை மீது இருந்த பேனாவை சுழற்றினார். "வெரி சிம்பிள் வினுதா. மனுஷ உடம்புங்கிறது ஒரு விசித்திரமான மெஷின். அதுக்கு பொய் சொன்னா அலர்ஜி. உண்மையைப் பேசினா அதுவே தன்னை ஹீல் பண்ணிக்கும்! நம்ம பெரியவங்க இதத்தான் தர்மம்னு சொன்னாங்க!”

”தார்மிக்குன்னா ரிலிஜன் ஆகிடுமே அங்கிள்!”

”ஆகட்டுமே! தர்மமான வழியில வாழ்ந்தா மனசும் சிந்தனையும் க்ளியரா இருக்கும். உடம்புக்கும் எதுவும் வராது. யதோ தர்மஸ்ததோ ஜயஹ: ந்னுசொன்னா சனாதனம் ஒழிகன்னு போராட்டம் செய்வாங்க! ஆனா திருவள்ளுவரே ”உள்ளத்தால் பொய்யா ஒழுகி”---ன்ன்னு சொல்லியிருக்காரே!”

“அங்கிள்! யூ ஆர் ய ஜீனியஸ்!”

“ஏன் உனக்கு இன்னிக்கு வேற வேலையில்லையா? எனக்கு இருக்கு!டோன்’ட் வேஸ்ட் மை டைம்!”

சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனின் கடிகாரம் சப்தமின்றி பன்னிரெண்டு மணி காட்ட சென்னையின் வெயில் உச்சத்தை தொட்டது.

 வசுந்தரா

வல்லவள்

அஜய் மன்வானி, வசுந்தரா

உங்களுக்கு அஜய் மன்வானியை மறந்திருக்காது!

புரொமோஷனுக்காக வசுந்தராவை சிக்கலில் மாட்ட வைத்துச்சொதப்பி, தானே சிக்கிக்கொண்டு புரொமோஷனை இழந்து குடித்து கார் ஓட்டி ஆக்ஸிடெண்ட் ஆகி வசுந்தராவே ரத்தம் கொடுத்து….

அவனே தான்!

அடிபட்டும் திருந்தாமல்  வசுந்தராவை மாட்ட வைக்க கிட்நாப்பிங், கான்ஸ்பைரஸி என்று இறங்கி யூ அண்ட் டியிலிருந்து டிஸ்மிஸ் ஆனவனே தான்!

அந்த அஜய் மன்வானி ஆரம்பகாலத்தில் தன் சுயநலத்திற்காக….

இருங்கள், பொறுமையாகச்சொல்கிறேன்.

ஆரம்பகால மானேஜ்மெண்ட் டிரெய்னிங்கில் இரண்டு மாதங்கள் வசுந்தராவும் அஜயும் டெல்லி கமர்ஷியல் பிராஞ்சுக்கு அனுப்பப்பட்டார்கள்.

அஜய் தன் வீட்டில் டெல்லியில் பெரியப்பாவின் பார்ட்டி கெஸ்ட் ஹவுஸிலேயே தங்கிக்கலாமா என்று கேட்டபோது “செருப்பால் அடிப்பேன்” என்று பெரியப்பா அன்பாகச்சொன்னார்!

“அது என்னோட கட்சிக்கானது. உங்கப்பனுக்கே அங்க அனுமதி கிடையாது!”

அப்பா அஜயிடம் கடுகடுத்தார்.

“நாந்தான் எங்கண்ணாவின் அரசியல்ல அடிபட்டு ஒண்ணுமில்லாம கிடக்கேன். உனக்கு இதெல்லாம் வாண்டாம்னுதானே உன்னை கார்ப்பரேட் வாழ்க்கைக்கு அனுப்பியிருக்கேன். அப்புறம் என்னடா பார்ட்டி கெஸ்ட் ஹவுஸ்? த பாரு! நீயே உன் சாமர்த்தியத்துல எது வேணா செய். பெரியப்பா, கட்சின்னு ஒரு சலுகையும் எதிர்பார்க்காதே. அவமானப்படுத்தான் போவே !”

தனக்கு இரண்டு மாதத்துக்கு சௌகரியம் குறையாமல் தங்குமிடம் எப்படி கிடைக்கும், அதுவும் டெல்லியில் என்று தீவிரமாக யோசித்தான். அவனுக்கான ஸ்டைபெண்டில் டெல்லியில் ஒரு குச்சு ரூம் கூட கிடைக்காது. சொகுசான வாழ்க்கைக்கு பழகின அஜய் யாரைச்சாரலாம் என்று நோட்டம் விட்டபோது மாட்டினவள் ப்ரியா தேசாய்!

வசுந்தரா, அஜய் மன்வானி

“என்ன வசு! தங்க இடம் கிடைச்சாச்சா உனக்கு?”
”ஓ யெஸ்! சுஹாசோட அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு அடுத்து பிளாக்கிலேயே ஒரு பி ஜி!”

“என்னது சுஹாசோட அபார்ட்மெண்ட்டா? அது முனீர்க்காவுல இல்ல இருக்கு?

”ஏன் முனீர்க்காவுக்கு என்ன கொறச்சல், அஜய்?

”ச்சேச்சே! எல்லாம் பாம்பே முலுண்ட் மாதிரி குச்சு வீடு. எப்படி சமாளிக்கப்போறே?”

”இதுல என்ன இருக்கு அஜய்? எனக்கு அவங்க ஒரு கட்டில், வசதியான படுக்கை ஒரு தனி அலமாரி குடுத்திருக்காங்க. பிரேக்ஃபாஸ்ட் இன்க்ளூடட்! வாட் மோர் இன் டெல்லி?

”அய்ய்யோ! என்னால முடியாது!”

“உனக்கென்ன உங்க பார்ட்டி கெஸ்ட் ஹவுஸ்ல தங்கி சொகுசா இருக்கலாமே?

”அதெல்லாம் வேண்டாம். என்னோட செல்வாக்கை யூஸ் பண்ணி வசதியெல்லாம் தேட மாட்டேன்!”

”ஹானரபிள் அஜய், வெரி ஹானரபிள்!”

அஜய் மன்வானி, ப்ரியா தேசாய் , அவள் பெற்றோர்கள்

அஜய் தன்னுடைய ரொமாண்டிக் பார்வைகளையும் வார்த்தைகளையும் வீசி ப்ரியா தேசாய் மனதில் ஆசையை ஏற்றி, அவள் வீட்டுக்கே பேயிங் கெஸ்டாகப்போய்விட்டான்.

“பெரிய இடத்துப்பிள்ளை. நம்ம ப்ரியாமேல அன்பா இருக்கான். யூ அண்ட் டியில் இப்ப மானேஜ்மெண்ட் ட்ரெய்னீ. கூடிய சீக்கிரம் மானேஜராகி மேல வந்துருவான். அவன் பெரியப்பா மஹாராஷ்ட்ராவுல மந்திரி வேற!

ப்ரியாவின் பெற்றோர்கள் வேறு கணக்கு போட்டார்கள்.

அஜய் மத்யமாக சிரித்து மழுப்பி தன் காரியத்தை சாதித்துக்கொண்டிருந்தான். ப்ரியாவின் பெற்றோர் எதிர்கால மாப்பிள்ளைக்கு சாப்பாடும் போட்டு அதற்கு காசு வாங்கவும் மறுத்து, தங்களின் பேயிங் கெஸ்டை பே பண்ணத்தேவையில்லாத கெஸ்டாக நடத்த முற்பட்டார்கள்.

 

வசுந்தரா, ப்ரியா தேசாய்

ஹலோ வசுந்தரா!”

“என்ன ப்ரியா! இன்னிக்கு ஒரே பளிச்சுனு இருக்கியே? உன்னோட புது பேயிங் கெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட் ஏதாவது சொல்றானா?”

ப்ரியாவின் முகம் குங்குமமாய் சிவந்து போனது. குதூகலமாய் பேசினாள்.

“அஜய் ஈஸ் ஸ்வீட்! எங்கப்பா அம்மாவுக்கு கூட அவனை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு!”

“அப்ப வேலை சுலபமாய்டுத்துன்னு சொல்லு!”

ப்ரியா இன்னும் சிவந்து போனாள்.

சுனில் மெஹ்த்தா, வசுந்தரா, அஜய் மன்வானி

கடைசி இரண்டு வார டிரெயினிங்கின் முன் டெல்லி கமர்ஷியல் பிராஞ்சின்  தலைவன் சுனில் மெஹ்த்தா இருவரையும் விளித்தான்.

“வசுந்தரா! அஜய்! அடுத்து முக்கியமான ஒரு அசைன்மெண்ட் இருக்கு. நம்ம காஸியாபாத் ஃபாக்டரியில டிட்டர்ஜெண்ட் புரொடக்‌ஷ்ன் யூனிட் ரெடியாக இன்னும் ஒரு மாசம்தான் இருக்கு. அதுக்கான வெண்டார் செலக்‌ஷன் நாம செய்யணூம். ஷார்ட் லிஸ்ட் பண்ணி அங்கேர்ந்து அனுப்பிட்டாங்க. வசுந்தரா! நீ பார்க்க வேண்டியது சோடியம் சல்ஃபேட்! அது எதுக்கு யூஸ் பண்றோம்னு சொல்லு?”

“சுனில்! அது ஒரு பல்க் ஃபில்லெர்! டிட்டர்ஜெண்டோட வெயிட்ட பாலன்ஸ் பண்ணவும் பவுடரை ஈஸிய கரைய வெக்கறதுக்கும்!”

“குட்! அஜய்! நீ பார்க்க வேண்டியது எஸ் டி பி பி!”

“சோடியம் ட்ரைபாலிஃபாஸ்பேட்! கால்ஷியம் அண்ட் மெக்நீஷியத்தோட பைண்டிங் ஏஜண்ட்!”

“வெரி குட்! ரெண்டு பேரும் வெண்டார் லிஸ்ட அனலைஸ் பண்ணி எவால்யுவேட்  அண்ட் செலக்ட்! எல்லா பாரமீட்டர்களும் டிக் ஆகணூம் ஓகே?”

“சுனில்! ஐ வில் டேக் தி ஹெல்ப் ஆஃப் சுஹாஸ்!”

“ஓகே அஜய்! அண்ட் வசு! நீ ப்ரியா தேசாய் ஹெல்ப எடுத்துக்கோ!

வசுந்தரா, ப்ரியா தேசாய்

ப்ரியா நொந்தபடி இருந்தாள். வசுந்தரா கேட்டபோது அஜய் ஏன் என்னை தனக்கு உதவ கேட்கவில்லை என்று அங்கலாய்த்தாள்.

“ஆஃப்டர் ஆல், வி லவ் ஈச் அதர்!”

“ப்ரியா! டோன்’ட் பிரிங் லவ் இன் புரொஃபஷன்!”

பிரெசெண்டேஷன் மும்முரம் அவளை ஆக்கிரமித்திருந்தது. ப்ரியாவும் வசுவின் கூடவே இருந்து பல உதவிகள் செய்தாள். சில முக்கிய விவரங்களை ப்ரியாவிடமே முடித்து ரெடி பண்ணுமாறு வசு கொடுத்துவிட, ப்ரியாவும் அதை தயார் செய்தாள்.

சில மாலைகளில் ப்ரியா “தான் சீக்கிரம் போக வேண்டும் என கெஞ்சலுடன் கேட்பாள்.

“இன்னிக்கு அஜய் என்னை டின்னருக்கு அழைத்திருக்கிறார்!”

“இன்னிக்கு சினிமா போகிறோம்!”

“வசுந்தரா! ப்ரபாதேவிங்கறது பாம்பேயில நல்ல ஏரியாவா?”

“ஓ யெஸ்! அங்கதான் யூ அண்ட் டி மானேஜர்களுக்கான அபார்ட்மெண்ட் காம்ப்ளெக்ஸ் இருக்கு!”

“ஆம் அஜய் சொன்னார். அங்குதான் நாங்கள் வசிக்கப்போகிறோமாம்!”

அவ்வப்போது அஜயின் காதல்சேட்டைகளையும் ரொமாண்டிக் செய்கைகளையும் வெட்கத்தோடு ப்ரியா சொல்லுபோது வசுந்தராவுக்கு உறுத்தும். அவளுக்கு அஜயின் உள்நோக்கம் புரிபட்டது. அவன் நிச்சயமாக ப்ரியாவை உயோகப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறான். டெல்லியில் வசதியாக தங்குமிடம் சாப்பாடு என்ற அரேஞ்ச்மெண்ட்டுக்காக காதல் அது இது என்று நடித்து காரியம் ஆனவுடன் கழண்டு கொண்டு விடப்போகிறான் என்பதை வசுந்தரா எதிர்பார்த்தாள். ஆனால் அதை இப்போதே ப்ரியாவிடம் சொல்லுவது சரியாக இருக்குமா என்பதில் குழப்பமாக இருந்தாள்.

ப்ரியா தேசாய், வசுந்தரா

பிரெசெண்டேஷனுக்கு முன் தினம். கடந்த ஒரு வாரமாக வசுந்தராவும் ப்ரியாவும் இரவும் பகலும் உழைத்திருந்தனர். வசுந்தரா ஒட்டுமொத்த உத்தியையும், ப்ரியா தரவுகள் மற்றும் வெண்டார் தொடர்பான நுணுக்கமான தகவல்களையும் பிரித்துக்கொண்டனர். ப்ரியாவின் வேகத்தையும் துல்லியத்தையும் கண்டு வசுந்தரா அவள் மீது முழு நம்பிக்கை வைத்திருந்தாள்.

“ப்ரியா! இன்று நிச்சயம் அஜய் உன்னை வெளியே அழைப்பான். போ, ஆனால் உன்னோட ஒர்க்கிங்ஸ் எல்லாத்தையும் எனக்கு அனுப்பிடு. நான் லாஸ்ட் மினிட் ரிவ்யூ பண்ண வேண்டும். ஐ வில் பி லேட் டுடே!”

ப்ரியா போன பிறகு வசுந்தராவுக்கு தேவைப்பட்ட முக்கியமான தகவல் ஒர்க்கிங்ஸில் இல்லை. வசுந்தரா ப்ரியாவின் டேபிளில் இருக்கும் பேப்பர்களில் தேடினாள். அகப்படவில்லை. ப்ரியாவின் சிஸ்டத்தில் நுழைய முடியவில்லை. பாஸ்வோர்ட் கேட்டது. வசுந்தரா ஒரு உந்துதலில் அஜய் மன்வானியின் பர்த்டே காம்பினேஷனை கொடுத்துப்பார்த்தாள்.

ப்ரியாவின் கம்ப்யூட்டர் சிரித்தபடி திறந்து கொண்ட து!

பிரசெண்டேஷன்

அன்று 'யு அண்ட் டி'  மீட்டிங் ரூமில் ஊசி விழும் அமைதி. காஸியாபாத் ஃபாக்டரியின் ஸ்ட்ராட்டஜிக் பிரெசெண்டேஷன் தினம்.

ஆனால், அன்று காலை ப்ரியாவின் முகத்தில் உற்சாகமில்லை. வசுந்தராவின் பார்வையைத் தவிர்த்து, தரையைப் பார்த்தபடியே நடந்தாள்.

பிரசண்டேஷன் தொடங்கியது. வசுந்தராவின் குரலில் வழக்கம் போல ஒரு கம்பீரமும் தெளிவும் இருந்தது.

ஆரம்ப ஸ்லைடுகளுக்குப்பிறகு வசுந்தரா துர்க்கேஷ் எண்டர்ப்ரைஸெஸ் என்னும் வெண்டார் கம்பெனியின் ஸ்லைடை போட்டாள்.

“இருப்பதிலேயே இந்தக்கம்பெனிதான் சோடியம் சல்ஃபேட் சப்ளைக்கு மிகச்சிறந்தகம்பெனி. இவர்களிடமிருந்து தான் நமது கார்டன் ரீச் ஃபாக்டரிக்கு வாங்குகிறோம்.!”

”வசுந்தரா! ஆர் யூ ரெகமண்டிங் திஸ் கம்பெனி?”

அஜய் மன்வானி கேட்டான். போர்டு மெம்பர்கள் கவனித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

“கொஞ்சம் பொறு அஜய்! அடுத்து ஸ்லைடு வரும் வரைக்கும் பொறுத்துக்கொள்! ஆம் இந்த கம்பெனியைத்தான் நான் ரெகமண்ட் செய்யப்போகிறேன். அதற்கு முன்பாக…!”

அஜய் குறுக்கிட்டான்.

“வசுந்தரா! இந்தக்கம்பெனிக்கு ஆடிட்ல தகறாரு இருக்கு என்பது உனக்குத்தெரியாதா? நம்ம கமர்ஷியல் டீமே, ஆடிட் டிஸ்க்ரெபன்ஸி ரிபோர்ட் கொடுத்திருக்காங்களே? நீ அதைக் கவனிக்கவில்லையா?”

“ஓ ஆடிட் டிஸ்க்ரெபன்ஸியா? என்னது? எனக்குத்தெரியாதே? எப்படி நடந்தது? போர்ட் மெம்பர்ஸ்! என்னை மன்னித்து விடுங்கள்….!”

வசுந்தரா அதீதமாக நடிப்பதுபோல பேசி விட்டு தொடர்ந்தாள்.

“அஜய்!இதுதானே நீ எதிர்பார்த்தாய்? ஓகே, அப்ப இந்த ஸ்லைடையுமே உன் ஆசைப்படி போட்டு விடுகிறேன்! சார் போர்ட் மெம்பர்ஸ்!கொஞ்சம் என் இண்டல்ஜன்ஸை பொறுத்துக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். அண்ட் சுனில்! பி பேஷண்ட் ஃபார் ய ஃப்யூ மினிட்ஸ்!”

 வசுந்தராவின் அடுத்து ஸ்லைட் காண்பித்த ரிப்போர்ட் துர்க்கேஷ் எண்டர்ப்ரிஸசுக்கு தரப்பட்ட ஆடிட் டிஸ்க்ரெபன்ஸி ரிப்போர்ட்!”

இதுதானே அஜய் நீ சொன்ன அந்த ரிப்போர்ட்?”

அஜய் தலையாட்டினான்.

போர்டு மெம்பர்கள் முணுமுணுத்தனர்.

“வாட் ஈஸ் கோயிங் ஆன்!”

சுனில் உரக்க கேட்டான்.

“வசுந்தரா! என்ன டிரமாடிக்ஸ் இது? வி ஆர் ய சீரியஸ் கம்பெனி டிஸ்கஸிங் ய சீரியஸ் மாட்டர்! கட் அவுட் யுவர் மெலோடிராமா! என்ன விஷயம் ப்ளீஸ் எக்ஸ்ப்ளெயின்!”

“ஐ வில், சுனில்!”

வசுந்தரா தொடர்ந்தாள்.

”லுக் அட் தி நெக்ஸ்ட் ஸ்லைட்!”

அது துர்க்கேஷ் எண்டர்ப்ரைஸசுக்கு ஆடிட் கமிட்டி அனுப்பின அடுத்த மாதமே அனுப்பின க்ளியரன்ஸ் ரிப்பொர்ட். முந்தைய ரிப்போர்ட்டில் இருந்த டிஸ்க்ரெபன்ஸிக்களை முழுசுமாக சரி செய்யப்பட்ட லேட்டஸ்ட் ரிப்போர்ட்.

“வசு! அப்ப எதுக்கு முந்தைய ஸ்லைட்?”

“சுனில்! அது என்னோட வேலையை ஸ்பாயில் செஞ்சு என் பேரைக்கெடுக்க செய்யப்பட்ட முயற்சி! பட் லீவ் இட்!ஆனால் அது பற்றி பேச இது நேரமில்லை, இடமும் இல்லை!”

வசுந்தரா தொடர்ந்து பிரசெண்டேஷனை முடிக்க, போர்டு மெம்பர்கள் அவளை பாராட்டினர்.

அடுத்து அஜயும் தன் பிரசெண்டேஷனை திறமையாகவே முடித்தான்.

வசுந்தரா, ப்ரியா தேசாய், அஜய்

“ஒய் ப்ரியா, ப்ளை மி? ஒரே மாசத்துல ஆடிட் க்ளியரன்ஸ் வந்த ஸ்லைடை சேர்க்காம நீ ஏன் அந்த உண்மையை மறைச்சே? உன் சிஸ்டத்துல அஜயோட ஈமெயில் பார்த்த போதுதான் எவ்வளவு பெரிய சதியில நீயும் கூட்டுன்னு தெரிஞ்சது!”

அஜய்! அஜய்! ஹி கம்பெல்ட் மி!”

”என்ன கம்பெல்? அப்படி என்ன அஜய்கிட்ட பயம்?

”பயம் இல்லை! காதல்! செக்யூரிட்டி! அவன் இதைப்பண்ணினாத்தான் கல்யாணம்னு சொன்னான். ப்ரபா தேவி லைஃப் இல்லாம போய்டுமோன்னு நாந்தான்…!”

“நீயெல்லாம் ஒரு..!”

வசுந்தரா வெறுப்புடன் நகர்ந்தாள்.

கடைசி வாரம் தங்களின் எட்டு வார வேலைகளின் ரிப்போர்ட்டை எழுதி சரி பார்த்து என வசுந்தராவும் அஜயும் பிஸியாக இருந்தனர். மாலை வசுந்தரா கிளம்பும்போது ப்ரியா வந்தாள்.

“ஐ ஹேவ் நத்திங் டு டாக் டு யூ ப்ரியா!”

ப்ரியா பேசவில்லை. கண்கள்சிவந்திருந்தாள். வசுந்தராவுக்கு இளகிற்று.

“என்ன ஆச்சு? எனி பிராப்ளம்?”

“வசு! அஜய் என்னை கை விட்டுவிட்டான். நேத்து மடக்கி கேட்டேன். நா உங்கிட்ட ஃப்ரெண்டாத்தான் பழகினேன். கல்யாணம் என்கிற எண்ணமெல்லாம் இல்லைன்னு சொல்லிட்டு போய்ட்டான்!”

ப்ரியா அடக்கமாட்டாமல் அழுதாள். வசுந்தரா அவளை தனியாக பாத்ரூம் அழைத்துக்கொண்டு போனாள்.

”ப்ரியா! அவன் உன்னை உபயோகப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறான்! நா பேசறேன் அவங்கிட்ட!”

வசுந்தரா ஜயை தேடிப்போனாள்.

"சண்டிகர் போஸ்டிங் கன்ஃபர்ம் ஆயிடுச்சு வசுந்தரா! நெக்ஸ்ட் வீக் பிளைட்!" – அஜய் தன் காபி கப்பை உயர்த்தியபடி வெற்றிச் சிரிப்பு சிரித்தான்.

”அஜய்! உனக்கெல்லாம் எதிக்ஸே கிடையாதா? என்னோட காரியரை ஸ்பாயில் பண்ண எது வேணா செய்வியா?”

“வசு! நீ என்ன இத்தனை நெய்வா இருக்கே! இது கார்ப்பரேட் ஜங்கிள். இங்க வலிமையானதுதான் ஜெயிக்கும்! பி ய ஸ்போர்ட்! போர்ட் முன்னாடி என்னை காட்டிக்கொத்திருக்கலாமே வசுந்தரா?”

"ஐ வாஸ் ய ஸ்போர்ட், அஜய்! சரி என்னை விடு அஜய்.. ஆனா, கிளம்பறதுக்கு முன்னாடி பிரியா கிட்ட பேசிட்டியா? காலையில இருந்து அவ கண் கலங்கி போய் உட்கார்ந்திருக்கா,"

வசுந்தரா குரலை மென்மையாக்கி, நேரடியாக விஷயத்திற்கு வந்தாள்.

அஜய் அலட்சியமாகத் தோள்களை உயர்த்தினான்.

"பிரியாவா? கமான் வசு! அது வெறும் டைம்பாஸ். டெல்லியில ஒரு நல்ல பேயிங் கெஸ்ட் இடம் கெடைக்கிறது எவ்வளவு கஷ்டம் தெரியுமா? அவ வீட்டுல ஒரு போர்ஷன் காலியா இருந்தது. அதுக்காகக் கொஞ்சம் ஸ்வீட்டா பேசினேன். லவ் பண்ற மாதிரி காட்டிக்கிட்டேன். நவ், தி டெல்லி அஸைன்மெண்ட் இஸ் ஓவர். ஐ ஆம் மூவிங் ஆன்."

"வாட்? ஒரு பொண்ணோட உணர்ச்சிகளோட விளையாடி, ஏமாத்திட்டு அதை சாதாரணமா 'பிஜி ரூம்'னு சொல்றியா அஜய்?"

"திஸ் இஸ் கார்ப்பரேட் வசு. ஹியர், எவரிதிங் இஸ் எ கேம். உணர்ச்சிகளுக்கு இங்கே இடமில்லை,"

அன்று மாலை வசுந்தரா ப்ரியாவை அழைத்து தனியாகப்பேசினாள். சில ஆலோசனைகள் சொன்னாள்.

“இதெல்லாம் ஒர்க் அவுட் ஆகுமா? எனக்கு பயமாக இருக்கு வசுந்தரா!”

“இந்தப்பயத்தைத்தான் அஜய் பயன்படுத்துகிறான்! நீ அவனைப்பார்த்து இத மட்டும் பேசு. மீதிய நா பாத்துக்கறேன்!”

ப்ரியா போனவுடன் வசுந்தரா ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸுக்கு ஃபோன் பண்ணினாள்.

வசுந்தரா ப்ரியா தேசாய், அங்கிதா

“உங்க பொலிட்டிக்கல் கரஸ்பாண்டண்ட் கிட்ட பேச முடியுமா?”

“நீங்க?”

”உங்க பேப்பருக்கு ஸ்கூப் வேணுமா இல்ல நா யாருன்னு தெரிஞ்சா போறுமா?”

”ஒன் மினிட் மேடம்!”

“அங்கிதா ஹியர்! வாட் ஸ்கூப் யு ஆர் டாக்கிங் அபவுட்?”

“நா சொல்ற இடத்துக்கு போனா யு வில் கெட் ய ஸ்கூப்! அது பம்பாய் அரசியலை கலக்கக்கூடியது!”

”எங்க போகணூம்?”

”வெயிட் ஃபார் மை நெக்ஸ்ட் கால்!”

வசுந்தரா ப்ரியாவுக்குஃபோன் செய்தாள்.

“பேசிட்டியா?”

”ஆச்சு!”

”ஒத்துக்கிட்டானா?”

“ஸ்கம்! ஒத்துக்கிட்டான்! பெண் உடம்புன்னா எத்தையும் செய்வாங்களா?”

“சில பேர், யெஸ்! அவங்களுக்கு இதுதான் ட்ரீட்மெண்ட்! ஓகே! லொகேஷன் நாம டிஸ்கஸ் பண்ணின எடம் தானே?”

“ஆமாம். என்னை ஆக்கிரமிக்கப்போறோங்கிற கிறக்கத்துல எங்க வேணா வருவான் போல! பிளகாட்!”

வசுந்தரா மறுபடி அங்கிதாவோடு பேசினாள். ஹோட்டல் பேர் இடம் சொன்னாள்.

“ப்ளீஸ் மென்ஷன் யுவர் நேம் யாஸ் ப்ரியா தேசாய் இன் தி ரிசப்ஷன்!”

“யேய்! இதென்ன ஸ்பை வேலையா இருக்கு! என்ன ஸ்கூப்? இஸ் இட் ஒர்த் ஆல் திஸ் எஃபர்ட்?”

“அப் டு யூ அங்கிதா. ஸ்கூப் வேணும்னா போ! அண்ட் குட் லக்!”

”பம்பாய் மந்திரியின் நெருங்கிய உறவினர் ஒருவர் ஹனி ட்ராப் மூலம் பிடிபட்டார். கிரிமினல் குற்றமாக இல்லாவிட்டாலும் மந்திரியின் உறவினாரக இருப்பதால் நிருபரையே ஹோட்டல் ரூமுக்கு வரவழைத்திருக்கும் அவரின் துணிவு எங்கிருந்து வருகிறது!”

அடுத்து நாள் ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸில் அஜய் பெரியப்பாவின் கட்சியையும் அதன் ஆணாதிக்க சிந்தனையையும் கிழிகிழியென கிழித்திருந்தார்கள்.

சுனில், வசுந்தரா

“வாட் ஈஸ் திஸ் வசுந்தரா? நம்ம அஜய் மன்வானியைப்பத்தி அதுவும் ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸுல! மை காட்! அவங்க பெரியப்பா பார்ட்டியை கிழிகிழின்னு கிழிச்சு தொங்க விட்ருக்காங்களே?”

“அதோட பாம்பே எதிர்கட்சியைச்சேர்ந்த எம் பிக்கள் நாலு பேரும் இன்னிகு பார்லிமெண்ட்டுல தார்ணாவாம்!”

“நாட் அட் ஆல் குட் ந்யூஸ் ஃபார் யூ அண்ட் டி! ஐ ஹோப் மிஷ்ராஜி டேக்ஸ் ஆக்‌ஷன்!”

“சுனில்! அவனோட பெரியப்பா மந்திரி, அதனால! சம் பீபிள் ஆர் மோர் ஈக்வல்!”

”ஜார்ஜ் ஆர்வெல், எனக்கும் தெரியும். ஆனா மிஷ்ராஜி இதுக்கெல்லாம் மசிய மாட்டாரே?

“எல்லாத்துக்கும் ஒரு லிமிட் உண்டு. அது வரைக்கும் பொறுமை. அதை மீறினா ஆக்‌ஷன் தான்!

”லெட் அஸ் ஹோப் ஸோ!”

“வசுந்தரா! அஜய் என்னமோ ப்ரியாவோட லவ் அது இதுன்னு ரூமர் ஓடித்தே? அப்ப கூட ஹோட்டல் ரூமுக்கு ப்ரியாவைத்தானே கூப்ட்ருக்கணும்! அங்கே எப்படி ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் நிருபர் போனாள்? இந்த ஸ்கூப்ப அவளுக்கு யார் கொடுத்திருப்பாங்க?”

வசுந்தரா மெல்லியதாக உதட்டைச்சுழித்து சிரித்த சிரிப்பில் பிசிறில்லாத மோகனம் களை கட்டியிருந்தது. நமுக் நமுக்கென்ற தந்தூரி சிக்கனையும், குரு பியரையும் மஹியா, போலியான், மற்றும் ஜிண்டுவா போன்ற பஞ்சாபிப்பாரம்பரிய இசையை ரசிக்கும் சுனில் மெஹ்த்தாவுக்குதான், பாவம், புரியவே இல்லை!